Diócesis

Esti artículu referir a la diócesis eclesiástica. Alrodiu de la unidá alministrativa del Imperiu romanu vease Diócesis romana.
Si deseya una llista de les diócesis católiques, consulte l'Anexu Diócesis católiques

Diócesis ye'l distritu o territoriu cristianu en que tien y exerz xurisdicción eclesiástica un preláu: arzobispu, obispu, etc. El nome provien de tiempos de los romanos, yá que se-y designaba'l nome de diócesis a les divisiones alministratives posteriores al sieglu III. Un templu pertenez a una parroquia. Delles parroquies arrexuntaes suelen pertenecer a un decanatu o arciprestalgu, que arrexuntaos pertenecen a una diócesis. Les diócesis pueden arrexuntase, de la mesma, en provincies eclesiástiques, a la cabeza de les cualos tópase una archidiócesis.

Cuando una diócesis escarez de pastor (l'obispu), dizse que ta vacante o impidida.

El términu diócesis ye utilizáu por distintes ilesies cristianes, siendo la más estendida la Ilesia católica, que'l so Códigu de Derechu Canónicu definir nel canon 369 como:

La diócesis ye una porción del pueblu de Dios, que'l so curiáu pastoral encamentar al obispu cola cooperación del presbiteriu, de manera que, xunida al so pastor y rexuntada por él nel Espíritu Santu por aciu l'Evanxeliu y l'Eucaristía, constituya una Ilesia particular, na cual verdaderamente ta presente y actúa la Ilesia de Cristu una santa, católica y apostólica.[1]

Una diócesis titular na Ilesia católica ye un obispáu o arzobispáu del que güei esiste namái'l so títulu y ye calteníu la so alcordanza. Conceder a un obispu o arzobispu, quien nun ye un ordinariu diocesanu, sinón que ye un dignatariu de la Curia Romana, un obispu auxiliar o'l xefe d'una xurisdicción misional como, por casu, un vicariato apostólicu.

Otres ilesies

Na Ilesia metodista xunida, un obispu recibe so la so autoridá una área denomada "Área Episcopal". El cleru so la so supervisión coles sos ilesies son denominaes Conferencia Añal.

El Seminariu

La diócesis tien d'aprovir la formación de moces pal cleru local, y pallo ye necesariu la fundación de los seminarios onde nuevos candidatos siguen un itinerariu d'estudios filosóficos y teolóxicos que los conducen a la ordenación. Delles diócesis pueden crear tamién un "seminariu interdiocesanu", que ye formuláu pola Conferencia Episcopal d'un país o una rexón.

La universidá católica

Esisten munches diócesis nel mundu que tienen centros d'educación cimera. En principiu la universidá católica naz en relación col seminariu diocesanu como un sofitu a la formación de nueves xeneraciones de cleru. Pero la universidá católica ye tamién un serviciu pa una nación o continente, y munches universidaes católiques del mundu destacar pol so apurra cultural y científicu.

Ver tamién

  • Eparquía, términu de les Ilesies católiques orientales y la Ilesia asiria del Oriente.
  • Diócesis d'España
  • Diócesis d'Estaos Xuníos
  • Diócesis de Méxicu
  • Diócesis de Portugal
  • Ilesia católica n'Arxentina
  • Seminariu sacerdotal

Referencies

  1. Códigu de Derechu Canónicu

Enllaces esternos

14 de mayu

El 14 de mayu ye'l 134ᵘ (centenu trentenocuartu) día del añu nel calendariu gregorianu, y el 135ᵘ nos años bisiestos. Queden 231 díes p'acabar l'añu.

Andorra

Andorra, oficialmente Principat d'Andorra y nomáu tamién Principat de les Valls d'Andorra, ye un país continental européu asitiáu na fastera oriental de los Pirineos, que llenda con Francia al norte y con España al sur. Fundáu, quiciás, por Carlomagnu, el país foi dirixíu pol conde d'Urgell hasta 988, cuando foi tresferíu a la diócesis d'Urgell. El principáu, na so forma actual, remóntase a una carta fundacional de 1278, na que s'establez que ye una diarquía dirixida por dos copríncipes: l'obispu católicu d'Urgell, n'España, y el presidente de la República Francesa.

Andorra ye'l sestu país más pequeñu d'Europa: tien una estensión de 468 km², nos que viven 77.281 persones. Los andorranos yeren un grupu étnicu llatín descendiente de catalanes. La so capital, Andorra la Vieya, ye la capital europea situada a mayor altitú, 1.023 m sobro'l nivel de la mar. La llingua oficial ye'l catalán, magar que l'español, el francés y el portugués son llingües d'usu común.

La economía del país depende enforma del turismu; el país recibe 10,2 millones de visitantes añalmente. Andorra nun ye miembru de la Xunión Europea, pero l'euru ye la so moneda oficial. Ye miembru de les Naciones Xuníes dende 1993.

Anglicanismu

Plantía:Ficha de denominación cristiana

El anglicanismu podría definise como la fe, práutica y espíritu de les ilesies miembros de la Comunión anglicana, esto ye, ilesies en plena comunión col arzobispu de Canterbury. Con tou, l'anglicanismu tien fondos raigaños nel pasáu: Rowan Williams describió l'Anglicanismu como lo que-y asocedió a la Ilesia n'Inglaterra, Gales ya Irlanda mientres la reforma del sieglu XVI y darréu. Amás, tien raigaños fondos nos sieglos anteriores: lo medular de la fe de los anglicanos atópase na Biblia, los 39 Artículos de la fe Cristiana, y el Llibru d'Oración Común, que resumen la enseñanza de la ilesia de los primeros cinco sieglos y refuguen tantu la evolución posterior de la Ilesia católica romana como les simplificaciones del unitarismu. Apocayá, coles divisiones sobre temes doctrinales y morales, estendióse a grupos fuera de la Comunión Anglicana. (ver Movimientu anglicanu de Continuación Llista d'Ilesies llista parcial).

Archidiócesis d'Uviéu

L'Archidiócesis d'Uviéu ye una de les 70 diócesis d'España. Foi diócesis hasta qu'en 1954 foi elevada al rangu d'archidiócesis. Ye la diócesis metropolitana de la provincia eclesiástica d'Uviéu, qu'incluye, arriendes de la d'Uviéu a les diócesis d'Astorga, Lleón y Santander.

El so arzobispu ye Jesús Sanz Montes, que tien como obispu ausiliar a Juan Antonio Menéndez Fernández, y ye arzobispu eméritu Gabino Díaz Merchán.

La Santa Sede dio-y a la dióceis uvieína la celebración d'un añu santu en 2008 pa celebrar el mil doscientos aniversariu de la Cruz de la Victoria y mil cien de la Cruz de los Ánxeles.

Archidiócesis de Mérida-Badayoz

Plantía:Ficha de diócesis

La archidiócesis de Mérida-Badayoz (en llatín: Archidioecesis Emeritensis-Pacensis) ye una xurisdicción eclesiástica de la Ilesia católica n'España. Ye la archidiócesis metropolitana de la provincia eclesiástica de Mérida-Badayoz con dos diócesis sufragáneas: Coria-Cáceres y Plasencia.

La xurisdicción de la archidiócesis entiende conceyos de la provincia de Badayoz.

La sede episcopal de Mérida-Badayoz foi establecida'l 12 d'ochobre de 1994 col nome de «Archidiócesis de Mérida-Badayoz». D'esta manera restituyíase la perantigua sede arzobispal de Emerita Augusta (Mérida), a la que se-y sumaba'l ricu legáu del obispáu de Badayoz.

L'actual arzobispu metropolitanu, monseñor Celso Morga Iruzubieta, foi nomáu'l 8 d'ochobre de 2014 como arzobispu coaxutor con derechu a socesión, tomando posesión de la archidiócesis el 21 de mayu de 2015 en Badayoz. La sede titular del arzobispu atopar na S. I. Catedral Metropolitana de San Juan Bautista de Badayoz y na S.I. Concatedral Metropolitana de Santa María la Mayor de Mérida, ciudaes que constitúin les capitales archidiocesanas.

El patronu de la Archidiócesis ye san Juan Bautista.

Arzobispu

El arzobispu (del griegu αρχιεπίσκοπος, archiepiskopos: arche > primero, y epi-skopos > supervisor) ye un miembru perteneciente al orde episcopal cristianu, pero que gocia d'un estatus cimeru al de los "simples" obispos; xeneralmente tán al mandu d'una diócesis particularmente importante, yá seya pol so tamañu, la so relevancia histórica o por dambes, llamada arquidiócesis. Cuando un obispu convertir n'arzobispu nun ta siendo, de nenguna manera, ordenáu nin ta recibiendo nengún sacramentu; en contraste (nos ritos coptu, anglicano, católicu y ortodoxu) daquién que ye ordenáu obispu ta siendo consagráu.

Un arzobispu nun tien, por fuercia, mayor poder qu'un obispu; sicasí, tán al cargu de diócesis más prestixoses. Comoquier, munchos arzobispos son tamién los metropolitanos de la provincia eclesiástica na que s'alcuentra la so arquidiócesis. Nes Ilesies occidentales (p. ex. la católica o l'anglicana), este ye cuasi siempres el casu. Sicasí, na Ilesia católica, los arzobispos que nun son tamién los metropolitanos son llamaos Arzobispu ad personam, y nun tienen derechu a usar el paliu.

En dellos casos, cuando son designaos Obispos de Diócesis y entá ye más cuando nun fueron alzaes a Arquidiócesis, denominar Obispu con Dignidá d'Arzobispos o Arzobispu Obispu, tal como asocedió nos años 90 con Monseñor Francisco de Borja Valenzuela, quien enantes foi Arzobispu d'Antofagasta y depués foi destináu primero a San Felipe como Arzobispu Obispu de dicha Diócesis y darréu a Valparaíso, pasando a ser Arzobispu Obispu de Valparaíso. Nel casu del Cardenal Francisco Javier Errázuriz Ossa, él foi nomáu Obispu Arzobispu de Valparaíso, teniendo esa mesma dignidá, cuando trabayaba como Pro Prefeutu de la Congregación d'Institutos de Vida Consagrada y Sociedaes de Vida Apostólica ente 1991 y 1996, pero ratificándola cuando foi treslladáu a Santiago de Chile. Nos noticieros, estos casos en llugar de dicir "L'Obispu de Valparaíso" dicía "L'Arzobispu de Valparaíso", al referise por casu al Obispu de la Capital de la Rexón de Valparaíso.

Arzobispu de Canterbury

El arzobispu de Canterbury o Cantórbery (n'inglés: Archbishop of Canterbury, y en llatín: Archiepiscopus Cantuariensis) ye'l primáu de la Ilesia d'Inglaterra y líder espiritual de la Comunión anglicana; considérase-y Primus inter pares y d'esta miente la so posición xerárquica ye puramente simbólica y nominal.

Tratar del obispu diocesanu de la diócesis de Canterbury, qu'ocupa l'este del condáu de Kent y l'estremu nordés de Surrey. Fundáu en 597, ye [ensin referencies] de la Ilesia d'Inglaterra y de too el Reinu Xuníu.

Ye'l metropolitanu de la provincia de Canterbury, qu'ocupa los dos tercios meridionales d'Inglaterra.

Como primáu de toa Inglaterra, ye la primer personalidá relixosa de la Ilesia d'Inglaterra. Ocupa un papel importante nes ceremonies relixoses, como les coronaciones. Sicasí, el monarca inglés ye oficialmente «gobernador supremu de la Ilesia d'Inglaterra».

Como xefe espiritual de la Comunión anglicana, ye reconocíu como Primus inter pares (el Primeru ente Iguales) de tolos primaos del anglicanismu. Esto nun ye equivalente a lo que na Ilesia católica ye'l papa. L'arzobispu de Canterbury nun tien potestá de réxime nes otres trenta y siete provincies de la Comunión anglicana.L'arzobispáu de Canterbury foi creáu pol papa, siendo san Agustín de Canterbury el primer arzobispu. Otros arzobispos pernomaos fueron san Anselmo de Canterbury o santu Tomás Becket. Rowan Williams foi'l centésimu cuartu arzobispu de Canterbury dende 2002 hasta 2012.

El obispu de Durham, Justin Welby, un ex executivu de la industria petrolero, foi nomáu'l 9 de payares de 2012 105º arzobispu de Canterbury.

COPE

La COPE (Cadena de Ondas Populares de España) ye una de les principales cadenes d'ámbitu nacional de radio d'España.

COPE ye la marca utilizada por Radio Popular S.A., una empresa formada pola Conferencia Episcopal Española (50%), les diócesis (20%) y órdenes relixoses como los xesuites y dominicos. Al grupu pertenecen tamién otres cadenes de radio y televisión: les radiofórmules Cadena 100, Rock FM y MegaStarFM y la cadena de televisiones locales Popular TV.

Cardenal

La dignidá de cardenal, eclesiásticu d'altu rangu de la Ilesia católica, ye'l más altu títulu honoríficu que puede conceder el papa. Quien lo reciben convertir en miembros del Colexu cardenaliciu y son "creaos" nuna ceremonia especial llamada "Consistoriu públicu".

La principal misión del Colexu de cardenales ye escoyer al Sumu Pontífiz en casu de fallecimientu o arrenunciu del anterior. En circunstancies habituales, el deber fundamental del Colexu cardenaliciu ye aconseyar al papa. Munchos cardenales gobiernen diócesis o archidiócesis importantes, presiden los organismos de la Curia Romana y participen viviegamente na alministración de la Santa Sede.

Puesto que nos sos oríxenes los cardenales yeren clérigos al serviciu de la diócesis de Roma, ye costume qu'a cada cardenal designáu pol papa asígnese-y un titulus, que puede ser: Bien un obispáu sufragáneo (llamáu "suburbicario", etimológicamente "inferior na ciudá"), o un títulu presbiterial o la diaconía d'un templu de la arquidiócesis de Roma.

El términu "cardenal" deriva del llatín cardu o gonciu, lo cual suxure'l papel de fulcro (puntu de sofitu, terliz) que desempeñen: Ellos son los goncios” alredor de les cualos xira tol edificiu de la Ilesia, en redol al so máximu dirixente: el papa.

Catedral

Una catedral (del francés cathédrale, pallabra derivada de la pallabra llatina cathedra -asientu- que provenía de la pallabra griega kathedra (καθέδρα) -asientu, bancu-) ye una ilesia cristiana onde tien la sede un obispu o arzobispu , y ye por eso la ilesia central d'una diócesis, conferencia o episcopáu. Nella allúgase, siquier de forma simbólica, la cátedra, asientu o sitiu puestu n'alto del obispu o arzobispu dende'l qu'este preside y guía a la comunidá, que-y dio orixe al nome del edificiu.

La esistencia de templos que fain la función de catedral ye específica de les confesiones cristianes nes que hai una xerarquía episcopal: Ilesia católica, Ilesia anglicana, Ilesia ortodoxa y delles congregaciones lluteranes y metodistes. L'apaición d'edificios eclesiásticos con funciones catedralicies remóntase al sieglu IV (Italia, Galia, Hispania y norte d'África), magar que la institución nun s'universalizó na Ilesia católica hasta'l sieglu XII. Pa esi momentu yá se desarrollaran formes arquiteutóniques, estructures institucionales y identidaes llegales específiques pa elles y estremaes de les de les parroquies, les ilesies monástiques y les residencies episcopales.

Nes ilesies ortodoxes griega y rusa el términu utilizáu pa referise a la catedral ye, respeutivamente, Katholikon y Sobor. Dambes pallabres tienen el significáu d'asamblea, y aplíquense non solo a les sedes episcopales, sino tamién a les ilesies monástiques y otros templos grandes. Cuando la ilesia ye la sé d'un arzobispu (o obispu metropolitanu) úsase davezu la espresión kathedrikos naos (ilesia catedral) pa referise a ella.

Tres de la Reforma protestante les ilesies cristianes de delles partes d'Europa Occidental (Escocia, Holanda, dellos cantones suizos y dalgunos principaos alemanes) adoptaron una estructura non xerárquica. Sicasí, dientro d'eses confesiones dellos edificios que foran catedrales primero de la Reforma entá caltienen el títulu y la dignidá de catedral, magar qu'ensin una superioridá xerárquica sobre les otres. Dende'l sieglu XVI, pero especialmente dende'l XIX, les distintes ilesies cristianes surdíes n'Europa tienen desarrollao intensos programes d'evanxelización n'Asia, África, América y Oceanía, de resultes de los cuales foron fundándose nesos territorios diócesis y catedrales. Arriendes d'ello, les ilesies católica y ortodoxa tamién tienen formao diócesis dientro de territorios de mayoría protestante p'atender a los emigrantes o a minoríes de la so fe, polo que nun ye raro atopar, dientro d'una ciudá, dellos edificios que faen les veces de catedral de les distintes confesiones cristianes.

Cuando una ilesia parroquial fai temporalmente les funciones de catedral o concatedral d'una diócesis llámase-y pro-catedral. D'otra banda, hai delles diócesis nes que hai dos templos distintos con rangu catedraliciu, y dambos comparten el títulu de concatedrales. Por últimu, hai delles ilesies que, pol so gran tamañu o valir arquiteutónicu, reciben coloquialmente'l nome de catedral magar que nun seyan tales dende'l puntu de vista de la organización eclesiástica (Catedral de Cristal de California, mercada pela Ilesia católica en 2012 pa convertila nuna catedral auténtica; Catedral Ártica de Tromsø, en Noruega...)

Coria

Coria ye una ciudá y conceyu español de la provincia de Cáceres, asitiada nel noroeste de la comunidá autónoma d'Estremadura. El conceyu, que nun forma mancomunidá integral colos pueblos que lu arrodien, allugar ente términos de les mancomunidaes de Valle del Alagón y Rivera de Fresnedosa, y dende el puntu de vista de la xeografía física topar nel centru de la llanura conocida como vegues del Alagón, dientro de la cual ye la llocalidá más importante y única ciudá.

El términu municipal de Coria tien una estensión de 103,46 km² y nel mesmu allúguense tantu la ciudá de Coria como los poblaos de colonización de Puebla de Argeme y Rincón del Obispu. Según los datos oficiales del INE de 2017, cuenta con 12 729 habitantes y una densidá de población de hab/km², lo que lo convierte nel cuartu conceyu más pobláu de la provincia de Cáceres. Tien la distinción de Bien Noble y Bien Lleal Ciudá de Coria. La ciudá ye sede episcopal de la diócesis de Coria-Cáceres y capital del partíu xudicial nº2 de la provincia.

Fundada primero que los romanos ocuparen la Península Ibérica, y conocida como Caura, los romanos diéron-y el so actual nome en llatín, Caurium, y más tarde a esta ciudá concedióse-y la ciudadanía romana. Darréu, na dómina visigoda, creóse la Diócesis de Coria que, salvu pelos años d'ocupación musulmana, caltuvo a Coria como sede episcopal hasta'l sieglu XX, cuando la cabecera de la diócesis desdoblar pa compartila con Cáceres. Tres Reconquistar, Coria pasó a ser capital d'un señoríu al cual pertenecieron pueblos qu'entá lleven el nome de Coria como Guijo de Coria o Casillas de Coria. Tres la disolución d'este, Coria pasó a ser capital del partíu xudicial de Coria.

Na actualidá, Coria ye la ciudá más importante del noroeste de la provincia y un importante centru comercial y turísticu, al caltener gran cantidá de monumentos y celebrar añalmente una fiesta d'interés turísticu d'Estremadura y nacional n'honor a San Juan.

Ilesia Católica

La Ilesia Católica, tamién conocida como Ilesia Católica Romana, ye la mayor de les ilesies cristianes, con más de 1.270 millones de fieles en tol mundu. Como una de les instituciones relixoses del mundu que ye, tien xugao un papel destacáu na historia de la civilización occidental. Dirixida pol obispu de Roma, que recibe'l nome de papa, la doctrina teolóxica de so ta resumida nel Creu Nicenu. La so alministración central allúgase na Ciudá del Vaticanu, un enclave extraterritorial asitiáu na ciudá de Roma (Italia).

La Ilesia Católica distínguese dientro de la Cristiandá occidental pola so tradición apostólica y polos sos siete sacramentos. Enseña que ye la única iglesia verdadera fundada por Xesucristu, que los sos obispos son los socesores de los apóstoles y qu'el papa ye'l socesor de San Pedru. La Ilesia Católica afirma que la so doctrina sobre la fe y la moral ye infalible. La Ilesia llatina, les Ilesies católiques orientales y los institutos relixosos como les órdenes mendicantes y les órdenes de clausura amuesen la variedá d'enfoques teolóxicos ya espirituales que conviven na Ilesia Católica.

Entre los sacramentos el principal ye'l de la Eucaristía, celebráu llitúrxicamente na misa. La Ilesia enseña que, al traviés de la consagración realizada por un sacerdote católicu, el pan y el vinu ofrecíos en sacrificiu conviértese nel cuerpu y la sangre de Cristu. La Ilesia practica la comunión cerrada, pola que namái los miembros bautizaos n'estáu de gracia tienen permitido recibir la Eucaristía..

María ye venerada na Ilesia Católica como Reina de los Cielos, y honrada en numberoses devociones marianes. La Ilesia definió cuatro dogmas marianos: el de la Inmaculada Concepción, pol que s'afirma que María foi concebida ensin el pecáu orixinal; la so condición de Madre de Dios; la so perpetua virxinidá; y la so xubida al cielu al final de la so vida na Tierra.

La Ilesia Católica influyó, a lo llargo de la so vida, na filosofía occidental, na ciencia y nel arte y la cultura occidentales, y foi, dende la Edá Media hasta la Edá Moderna la principal fuercia d'unidá del mundu occidental.

Les enseñances espirituales del catolicismu inclúin la difusión del Evanxeliu, mentantu que la so doctrina social enseña a axudar a los enfermos, a los probes y a los aflixíos al traviés de les obres corporales y espirituales de misericordia. La Ilesia Católica ye'l mayor proveedor non gubernamental d'educación y cuidaos sanitarios nel mundu.

Dende finales del sieglu XX la Ilesia Católica tien sío criticada pola so doctrina moral sobre la sexualidá, la so negativa a la ordenación sacerdotal de les muyeres y pola forma cola que s'enfrenta a los casos d'abusu sexual por parte de los sos miembros.

Ilesia d'Inglaterra

Plantía:Ficha d'ilesia

La Ilesia d'Inglaterra (n'inglés: Church of England) ye la ilesia cristiana mayoritaria n'Inglaterra y actúa como “madre” y "primer antigüedá" de la Comunión Anglicana. Ye tamién iglesia-miembro fundadora de la Comunión de Porvoo y orixe del Anglicanismu.

Obispu

Nel cristianismu, un obispu (del llatín episcopus; en griegu ἐπίσκοπος, 'vixilante', 'inspector', 'supervisor' o 'superintendente') ye un fiel que recibe'l lideralgu de supervisar a los pastores o sacerdotes, según el casu, d'un territoriu determináu.

La Ilesia católica, la Ilesia ortodoxa, la Comunión Anglicana y delles ilesies luteranes afirmen que la socesión apostólica caltener por aciu la ordenación de obispos de forma personal ya ininterrumpida dende los tiempos de los apóstoles. Esto ye, los apóstoles ordenaron a obispos, que de forma ininterrumpida siguieron ordenando nuevos obispos hasta güei.

Na Ilesia católica ye un bautizáu, anque na práutica suel ser un sacerdote, que recibe'l sacramentu del orde sacerdotal nel so máximu grau, que ye'l episcopáu. Considera al obispu como'l miembru de la Ilesia que recibió la plenitú del sacerdociu ministerial pol sacramentu del orde, socesor de los apóstoles y pregueru encargáu del gobiernu d'una diócesis; en virtú de la colegialidad, comparte col papa y colos demás obispos la responsabilidá sobre tola Ilesia católica.

Dende un puntu de vista etimolóxicu, l'obispu ye aquella dignidá eclesiástica encargada del control y vixilancia del relleno de les lleis de la Ilesia o Derechu canónicu nel territoriu de la so xurisdicción o diócesis. Los obispos tienen símbolos distintivos qu'amuesen la so dignidá. Nel catolicismu, usen vestidures de color púrpura, un aniellu y una cruz. Nes ceremonies solemnes, lleven la mitra y el blagu pastoral. Ello ye que el papa ye primero de too l'obispu de Roma.

Papa Benitu XVI

Benitu XVI (16 d'abril de 1927, Marktl) foi papa de la Ilesia Católica, elixíu pontífiz el 19 d'abril de 2005, hasta'l 28 de febreru de 2013, que dexa dafechu'l cargu; cola so renuncia, conviértese nel cuartu papa en dexar la Siella de San Pedru y el segundu en facelo voluntariamente. El so nome secular ye Joseph Aloysius Ratzinger.

Ratzinger yera cardenal dende que lu nomara Pablu VI en 1977.

Participó nel Conceyu Vaticanu II como asesor teolóxicu del Cardenal Josef Frings. En 1981 foi nomáu prefectu de la Congregación pa la Doctrina de la Fe pol papa Xuan Pablu II, que tamién lu nomó Decanu del Colexu Cardenaliciu y, como tal, cardenal-obispu d'Ostia en 2002.

El día 11 de febreru de 2013 anunció la so renuncia a continuar col so pontificáu, renuncia que se fixo efectiva'l 28 de febreru. La razón dada pol propiu papa yera que nun se sentía con fuercies pa siguir.

Plasencia

Plasencia ye un municipiu y ciudá española,que s'alluga nel norte de la provincia de Cáceres, una de les dos provincies d'Estremadura. Alcuéntrase ubicau na fastera sur del valle'l ríu Jerte, nes estribaciones occidentales del Sistema Central. Ye tabién la sede de la Diócesis del mesmo nome. Tamién lo ye del partíu xudicial de Plasencia y hasta el sieglu XIX sede del Sexmu de Plasencia.

Nel 2012 cuntaba con una población de 41.002 habitantes (INE 2012) y ye'l segundu nucleu urbanu de la provincia y el cuartu de la rexón. Exerce de capital del norte d'Estremadura y acoye servicios del Estáu y de la Xunta d'Estremadura tanto pa la población qu'alberga comu pa la zona norte de la rexón.

Provincia d'Almería

Almería ye una provincia española, asitiada nel sureste d'España y integrada na Comunidá Autónoma d'Andalucía. La capital de la provincia ye la ciudá d'Almería.

El gobiernu y alministración de los intereses provinciales ta encomendáu a la Diputación Provincial d'Almería.

Tien una superficie de 8.774 km². Según l'Institutu Nacional d'Estadística, tien una población de 699 329 hab. (2013). Tien una diócesis, 8 partíos xudiciales y 103 conceyos.

Santa Sede

La Santa Sede (en llatín, Sancta Sedes) ye la sede del obispu de Roma, el papa, qu'ocupa un llugar preeminente ente les demás sedes episcopales de la Ilesia católica; constitúi'l gobiernu central de la Ilesia, por quien actúa y fala, y ye reconocida internacionalmente como una entidá soberana. La Santa Sede ye de la mesma la espresión cola que s'alude a la posición del papa como cabeza suprema de la Ilesia católica, que los sos orixe remontar a los primeros tiempos del cristianismu.

La Santa Sede atópase formada pol papa y los distintos organismos de la Curia Romana. El papa sírvese y tramita al traviés de la Curia los asuntos eclesiales, polo qu'esta realiza'l so llabor en nome y so l'autoridá del sumu pontífiz, pal correctu funcionamientu de la Ilesia y el llogru de los sos oxetivos. La Curia Romana ta compuesta por un grupu d'instituciones, denominaes genéricamente dicasterios, ente los que s'atopen la Secretaría d'Estáu, les Congregaciones, los Tribunales y los Conseyos pontificios.

La Curia Romana tien la función d'ayudar al papa nel so gobiernu de la Ilesia universal y de les ilesies particulares; nun tien, sicasí, una misión pastoral específica pa la diócesis de Roma, polo que pa les necesidaes espirituales de la diócesis esiste'l vicariato de Roma, frente al que s'asitia'l cardenal vicariu, que gobierna'l territoriu italianu de dicha diócesis con potestá vicaria del sumu pontífiz. Pal territoriu concretu de la Ciudá del Vaticanu, dientro de la mesma diócesis, esiste otru vicariato a que'l so frente atopar otru vicariu xeneral.La personalidá xurídica de la Santa Sede déxa-y caltener rellaciones diplomátiques con otros Estaos, roblar trataos y unviar y recibir representantes diplomáticos, daqué que se remonta a dellos sieglos tras. Yá dende finales del SIEGLU|XV||s|1}} empezó a recibir con cierta estabilidá unviaos diplomáticos, y nel SIEGLU|XVI||s|1}} empezaron a constituyise representaciones permanentes. Na actualidá, amás, participa n'organismos internacionales como les Naciones Xuníes.La Santa Sede tien plena propiedá y soberanía esclusiva sobre la Ciudá del Vaticanu, un Estáu establecíu en 1929, tres la firma de los Pactos de Letrán, al envís de ser preséu de la independencia de la Santa Sede y de la Ilesia católica al respective de cualesquier otru poder esternu. De forma astracta, amás de ser la Santa Sede'l supremu gobiernu y representación de la Ilesia, tamién lo ye de la Ciudá del Vaticanu. Otros territorios fora de la Ciudá del Vaticanu tamién cunten con estatus de extraterritorialidad en favor de la Santa Sede.

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.