Despotismu

El despotismu foi una forma de gobiernu que teníen delles monarquíes europees del sieglu XVIII, nes que los reis que siguíen teniendo poder absolutu, trataron d'aplicar midíes ilustraes, esto ye, trataron d'educar al pueblu. La frase que sintetiza al despotismu ilustráu ye «tou pol pueblu, pero ensin el pueblu».

El despotismu ilustráu

El despotismu ilustráu pretendía responder al traviés de los sos actos al modelu d'home honestu” del sieglu XVIII: intelectual, racionalista cultiváu, amigu de les artes y mecenes de los artistes, ya innovador en materia político. Por ello arrodiábase d'auténticos filósofos, como Voltaire o Denis Diderot. Nesti sentíu fueron significativos los reinaos de Carlos III d'España y de José I de Portugal.

Despotismu ilustráu n'Europa

Mientres esti periodu numberosos soberanos d'Europa, motivaos pol modelu del rei filósofu del que falaben Voltaire y otru pensadores, defendieron esta forma de gobiernu. Ente los déspotes ilustraos más importantes del periodu tán Carlos III, José I “El Reformador” de Portugal, Federico II “El Grande” de Prusia y Catalina II “La Grande” de Rusia. Toos ellos intentaron desenvolver dalgún tipu reformes en distintes árees (educación, xusticia, agricultura, llibertá de prensa o tolerancia relixosa).

Reformes ilustraes

Anque les midíes tomaes polos monarques significaron una meyora, los sos gobiernos siguieron siendo en ciertu mou absolutistes, y el descontentu del pueblu rescamplaba, polo que se remontaron en más d'una ocasión en contra del so rei, como-y asocedió a Carlos III.

Ver tamién

Agricultura

La agricultura (del llatín agri ‘campu', y cultūra ‘cultivu', ‘crianza') ye'l conxuntu de téuniques y conocencies pa cultivar la tierra y la parte del sector primariu que se dedica a ello. Nella se engloban los distintos trabayos de tratamientu del suelu y los cultivos de vexetales. Entiende tou un conxuntu d'aiciones humanes que tresforma'l mediu ambiente natural.

Les actividaes rellacionaes son les qu'integren el llamáu sector agrícola. Toles actividaes económiques que toma dichu sector tienen el so fundamentu na esplotación de los recursos que la tierra anicia, favorecida pola aición del ser humanu: alimentos vexetales como ceberes, frutes, hortolices, camperes cultivaos y forraxes; fibres utilizaes pola industria testil; cultivo enerxéticos etc.

Ye una actividá de gran importancia estratéxica como base fundamental pal desarrollu autosuficiente y riqueza de les naciones.

La ciencia qu'estudia la práutica de l'agricultura ye l'agronomía.

Antiguu Réxime

Antiguu Réxime (en francés: Ancien régime) foi'l términu que los revolucionarios franceses utilizaben pa designar peyorativamente al sistema de gobiernu anterior a la Revolución francesa de 1789 (la monarquía absoluta de Lluis XVI), y que s'aplicó tamién al restu de les monarquíes europees que'l so réxime yera similar. El términu opuestu a este foi'l de Nuevu Réxime (n'España, Réxime Lliberal).

Puede aplicase tamién como equivalente a una dómina que, práuticamente, coincidiría colo que se conoz como Edá Moderna.

Arquiteutura neoclásica

La arquiteutura neoclásica ye un estilu arquiteutónicu que produció'l movimientu neoclásicu qu'empezó a mediaos del sieglu XVIII, por una reaición contra l'estilu barrocu de ornamentación naturalista según pola resultancia de delles traces clasicistes nacíos nel barrocu tardíu. Enllargar mientres el sieglu XIX, confluyendo a partir d'entós con otros enclinos, como l'arquiteutura historicista y l'eclecticismu arquiteutónicu. Dellos historiadores denominen el periodu de l'arquiteutura neoclásica de la primer metá del sieglu XIX como clasicismu románticu, a pesar del oxímoron (oposición de términos), yá que, amás de coincidir nel tiempu col romanticismu, estilísticamente comparte traces cola estética romántica, al añedir cierta espresividá y espíritu aponderáu a la cencellez y claridá de les edificaciones clásices grecorromanes.Los factores fundamentales qu'influyeron nel surdimientu de l'arquiteutura neoclásica fueron los mesmos que determinaron el contestu políticu, social y económicu de la dómina, en que s'inclúin destacadamente la Revolución Industrial, la crisis del Antiguu Réxime, la Ilustración, el enciclopedismu, la fundación de les Academies o'l despotismu ilustráu. La Revolución Industrial modificó fondamente'l ritmu de vida ya influyó en nuevos adelantos téunicu-constructivos y nel emplegu de nuevos materiales. El conceutu d'economía rellacionáu col funcionamientu de los mesmos edificios camudó dellos esquemes d'organización espacial y entá de la rellación ente vanos y macizos.

L'enciclopedismu, l'espíritu precursor de la Revolución francesa, traxo consigo una concepción romántica de la Grecia Antigua. La Ilustración sostenía que la tristura del home deber a la ignorancia y a la irracionalidá y pollo l'únicu camín a la felicidá yera lleva-y la lluz de la razón per mediu de la educación. Na arquiteutura esa educación implicaba la conocencia de les fontes antigües tales como Vitrubio, Palladio, Vignola; polo que se fixo usu de los repertorios formales de les arquitectures griega y romana.

Buscóse dar un calter más científicu a les artes, polo que los artistes tuvieron de ser téunicos más qu'inventores, y asonsañadores más que creadores. Esti espíritu científicu llevó a considerar al arte clásico como un arte progresista, porque taba desprovistu d'adornos ensin sentíu y buscaba la perfección de les lleis inmutables, ensin depender de les impresiones suxetives ya imperfectes del artista.

Anque les primeres Academies pal estudiu de les artes surdieron n'Italia yá nel sieglu XVI, les fundaes nel sieglu XVIII yá taben matizaes pola Ilustración, lo que-yos dio un calter distintu. L'Academia fungió como tresmisora de les idees contraries al barrocu y a favor del neoclasicismu y los diversos trataos clásicos y renacentistes de les Trés nobles artes, lo mesmo que de obres de calter téunicu y científicu que racionalizaben la so práutica y execución. Nesi momentu l'arte empieza a sufrir les consecuencies d'una crítica llibre, fundada nos principios académicos.

Austria

Austria, oficialmente República d'Austria, ye una república federal parllamentaria, miembru de la Xunión Europea de magar 1995. El so nome Österreich significa Imperiu del Este n'alemán.

Ta asitiada n'Europa central, ensin salida al mar. Tien llendes al norte con Alemaña y la República checa, al oeste con Suiza y Liechtenstein, al sur con Italia y Eslovenia y al oeste con Hungría y Eslovaquia.

Autoritarismu

Autoritarismu, nes rellaciones sociales, ye una modalidá del exerciciu de l'autoridá qu'impon la voluntá de quien exerz el poder n'ausencia d'un consensu construyíu de forma participativa, aniciando un orde social opresivo y carente de llibertá y autonomía. La sociedá preindustrial ta marcada pola imposición d'una fuerte autoridá y xerarquía en tolos órdenes (relixosu, políticu, económicu, etc.), con una indiscutida autoridá masculina y paterna dientro de la familia (patriarcáu, paternalismu), frente a los graos cada vez mayores de llibertá y autonomía propios de la sociedá industrial y la sociedá postindustrial. Nel contestu psicolóxicu individual, pero tamién social, defínese la personalidá autoritaria. En educación, defínese la pedagoxía autoritaria, heterónoma o tradicional, frente a la pedagoxía progresista.

En ciencia política y socioloxía el conceutu de "autoritarismu" nun tien una definición unívoca, lo que dexa identificar como autoritaries munches y bien distintes ideoloxíes, movimientos y réximes políticos. Delles definiciones lexicográfiques son simplificadores: "sistema fundáu primariamente nel principiu d'autoridá" -esto ye, que nun almite crítica-; "acuñar pol fascismu como términu apreciativo, pa pasar a ser utilizáu ... [nel contestu de la llucha contra'l fascismu y el nazismu] para denotar l'autoridá malvada” ... l'abuso y l'escesu de l'autoridá qu'entartalla la llibertá ... más que representar lo opuesto de democracia ... significa lo contrario de llibertá". Otres faen por acumuladura de términos que, magar pueden entendese como rellacionaos, nun son puramente sinónimos ("la doctrina política qu'aboga pol principiu del gobiernu absolutu: absolutismu, autocracia, despotismu, dictadura, totalitarismu"). Les que pretenden precisar traces centrar en cuestiones como "la concentración de poder en manes d'un líder o una pequeña élite que nun ye constitucionalmente responsable ante'l cuerpu del pueblu", el "exerciciu arbitrariu del poder ensin considerancia d'otros cuerpos" que puedan llinda-yos (separación de poderes), y l'inesistencia de mecanismos que dexen una efectiva alternanza nel poder, como les eleiciones llibres multipartidistes.

Compañía de Xesús

Plantía:Ficha d'organización relixosa

La Compañía de Xesús (Societas Jesu, S. J.), que los sos miembros son comúnmente conocíos como xesuites, ye una orde relixosa de la Ilesia católica fundada en 1534 por Ignacio de Loyola, xuntu con Francisco Javier, Pedro Fabro, Diego Laínez, Alfonso Salmerón, Nicolás de Bobadilla, Simão Rodrigues, Juan Coduri, Pascasio Broët y Claudio Jayo na ciudá de Roma. Foi aprobada pol papa Paulo III en 1540.Con 16 378 miembros en 2016 (de los cualos 11 785 yeren sacerdotes ordenaos), ye la mayor orde relixosa masculina católica anguaño. La so actividá estender a los campos educativu, social, intelectual, misioneru y de Medios de comunicación medios de comunicación católicos, amás d'atender 1.541 parroquies en tol mundu (a fecha de 2016).

Corrupción política

La corrupción política referir al mal usu del poder públicu pa consiguir una ventaya ilexítima xeneralmente de forma secreta y privada. El términu opuestu a corrupción política ye tresparencia. Por esta razón puede falase del nivel de corrupción o de tresparencia d'un Estáu lexítimu. El Profesor Hernández Gómez, José R. na so obra Estáu y Corrupción señala que la Corrupción ye cualquier actu esviáu, de cualquier naturaleza, con fines económicos o non, causada pola aición o omisión a los deberes Institucionales, de quien tenía de procurar la realización de los fines de l'Alministración y que nel so llugar, torgar, retarda o enzanca.Les formes de corrupción varien, pero les más comunes son l'usu ilexítimu d'información privilexada y el patrociniu; amás de los sobornos, el tráficu d'influencies, les extorsión, los fraudes, la malversación, la prevaricación, el caciquismu, el compadrazgo, la cooptación, el nepotismu, la impunidá, y el despotismu. La corrupción facilita de cutiu otru tipu de fechos criminales como'l narcotráficu, el llaváu de dineru, y la prostitución illegal, anque a éstes nun s'acuta a estos crímenes entamaos, y non siempres sofita o protexe otros crímenes.

Despotismu ilustráu

El despotismu ilustráu ye un conceutu políticu que surde na segunda metá del sieglu XVIII, n'Europa (Austria, Francia, Rusia y Prusia), que s'enmarca dientro de les monarquíes absolutes y que pertenez a los sistemes de gobiernu del Antiguu Réxime Européu, pero incluyendo les idees filosófiques de la Ilustración, según les cualos, les decisiones humanes son empuestes pola razón. Los monarques d'esta doctrina contribuyeron al arriquecimientu de la cultura de los sos países y adoptaron un discursu paternalista. Tamién se-y suel llamar despotismu benevolente o absolutismu ilustrao; y a quien lo exercen, dictador benevolente.

Dinastía Tang

La dinastía Tang (chinu simplificáu y tradicional: 唐朝, pinyin: Táng Cháo, Wade-Giles: T'ang² Ch'ao²; tʰɑ̌ŋ tʂʰɑ̌ʊ̯ ) (618-907) foi la socesora de la dinastía Sui y predecesora del periodu de los Cinco Dinastíes y los Diez Reinos en China. La dinastía foi atayada pola segunda dinastía Zhou (690-705), cuando la emperatriz Wu Zetian usurpó'l tronu y fundó la so propia dinastía. La dinastía Tang, cola so capital en Chang'an (actual Xi'an), la ciudá más poblada del mundu nesi entós, ta considerada polos historiadores como un momentu de rellumanza de la civilización china, igual —o inclusive cimera— al del periodu Han.

España

España , oficialmente Reinu d'España, (Reino de España n'español) ye un país miembru de la Xunión Europea, costituyíu n'Estáu social y democráticu de Derechu so la forma d'una monarquía parllamentaria, y compuestu de 17 comunidaes autónomes y 2 ciudaes autónomes.

El so territoriu, con capital en Madrid, ocupa la mayor parte de la Península Ibérica, al qu'han d'amestase los archipiélagos de les Islles Baleares (nel mar Mediterraneu occidental) y el de les Islles Canaries (nel océanu Atlánticu nororiental), asina como nel norte del continente africanu les ciudaes autónomes de Ceuta y Melilla, amás de los distritos y posesiones menores de les islles Chafarines, el peñón de Vélez de la Gomera y el peñón d'Alhucemas.

L'enclave de Llivia, nos Pirineos, completa'l conxuntu de territorios xunto cola islla d'Alborán, y una serie d'islles y isllotes frente a les sos propies costes.

Tien una estensión de 504.645 km², siendo'l cuartu estáu más estensu del continente, tres Rusia, Ucraína y Francia.

Con una altitú media de 650 metros sobre'l nivel del mar, ye'l segundu país más montañosu d'Europa, tres Suiza.

La so población ye de 46.951.532 habitantes, según datos del padrón municipal de 2010.

D'alcuerdu cola Constitución Española, el castellanu o español ye la llingua oficial del Estáu.

En 2006, yera la llingua materna del 89% de los españoles.

Otres llingües, tamién españoles, son reconocíes como cooficiales n'estremaes comunidaes autónomes, conforme a los estatutos d'autonomía.

La Constitución reconoz que les modalidaes llingüístiques d'España son ún de los patrimonios culturales, oxetu d'especial respetu y proteición.

El territoriu peninsular comparte llendes terrestres con Francia y col Principáu d'Andorra al norte, con Portugal al oeste y col territoriu británicu de Xibraltar al sur. Nos sos territorios africanos, comparte llendes terrestres y marítimes con Marruecos.

Comparte con Francia la soberanía sobre la islla de los Faisanes na boca del ríu Bidasoa y cinco faceríes pirenaiques.

Federicu II el Grande

Federicu II el Grande (de Hohenzollern; escritu n'alemán: Friedrich II der Großy), naz en Berlín el 24 de xineru de 1712 y muerre en Potsdam el 17 d'agostu de 1786); tercer rei de Prusia (1740-1786) y que pertenez a la Casa de Hohenzollern. Fíu de Federicu Guillermu I y Sofía Dorotea de Hannover y unu de los máximos representantes del despotismu ilustráu del sieglu XVIII. Conózse-y poles sos victories militares y pola so reorganización del exércitu prusianu, les sos táctiques y maniobres innovadores, y pol ésitu que llogra na Guerra de los Siete Años, magar la so situación cuasi desesperada, polo que se-y conoz yá na so dómina como Federicu'l Grande.

Na so mocedá, Federicu ta más enfotáu na música y na filosofía que nel arte de la guerra, lo que-y enfrenta col so propiu padre, Federicu Guillermu I, al que se-y conoz pol so calter autoritariu, polo qu'intenta escapar xuntu col so amigu, bien cercanu, Hans Hermann von Katte. A dambos príndase-yos y xulga pol rei so l'acusación de deserción, con tal resultáu que Federicu ye obligáu a guardar la execución del so apreciáu amigu Hans. N'aportando al tronu prusianu, Federicu ataca Austria y faise cola Silesia nes llamaes Guerres de Silesia. A la fin del so reináu, Federicu llogra interconectar físicamente la totalidá del so reinu, qu'enantes se topaba dixebráu, por aciu la conquista de territorios del Reinu de Polonia, dempués de la primer partición de Polonia.

Como esponente del despotismu ilustráu, a Federicu conózse-y por modernizar la burocracia y el serviciu civil prusianu, y por llevar a cabu desemeyaes polítiques de calter relixosu, que tomen dende la tolerancia hasta la opresión, en función de les circunstancies. Reforma'l sistema xudicial y fai posible que los homes d'orixe non aristocráticu puedan llegar a la xudicatura o a los principales puestos burocráticos. Dellos críticos, sicasí, aprofien que les sos midíes son opresives contra los sos súbditos polacos conquistaos. Sofita les artes y la filosofía, anque coles mesmes emite diverses lleis de censura a la prensa.

Federicu II muerre ensin descendencia y asocéde-y nel tronu'l so sobrín Federicu Guillermu II, fíu del so hermanu menor. Ye soterráu na so residencia favorita, el Palaciu de Sanssouci, en Potsdam.

Federicu II ye conocíu por dellos llamatos, tales como el rei filósofu , el rei músicu (pos ye un compositor y flauteru nato), el rei masón o el vieyu Fritz (escritu n'alemán: „der Alte Fritz“), siendo la última pallabra n'acurtiamientu del so propiu nome. Llamáu El Grande tres les sos grandes fazañes militares (sobremanera mientres la Guerra de los siete años de 1756 a 1763); conflictu que convierte a Prusia nuna máquina de guerra, colo que se doblen los territorios del reinu.

Cuasi toos los historiadores alemanes del sieglu XIX consideren a Federicu como'l modelu románticu del guerreru al que se-y debe de dar gloria, yá que se-y allaba'l so lideralgu, la so eficiencia alministrativa, la so devoción al deber de gobiernu y el so ésitu en construyir una Prusia capaz d'asumir un papel principal n'Europa. Caltiense como una figura almirada y hestórica dempués de la derrota del Imperiu Alemán na Primer Guerra Mundial; asina, el nazismu -y glorifica como'l líder alemán que preciede a la figura d'Hitler. Sicasí, la so reputación vuélvese muncho más desfavorable tres la cayida del réxime nazi, tantu na Alemaña Oriental como na Occidental.

Persia

Persia (del llatín Persa(y), y esti del griegu Περσίς y Περσική; gent) ye una rexón histórica d'Oriente Mediu, al este de Mesopotamia, anguaño Irán.

Primer Imperiu Francés

El Primer Imperiu francés, conocíu comúnmente como Francia Napoleónica, Imperiu Napoleónicu o a cencielles Imperiu francés, foi un estáu soberanu qu'incluyó en territoriu una gran parte d'Europa occidental y central; tuvo amás numberosos dominios coloniales conocíos como Francia d'Ultramar y estaos clientelares (satélites). Toma la totalidá del periodu conocíu como la Era Napoleónica, que cubre'l periodu dende la coronación del so emperador, Napoleón I, hasta la so abdicación y esiliu na isla de Elba, en 1814. Oficialmente, el términu referir al periodu entendíu ente'l fin del consuláu hasta la Restauración Borbónica, anque darréu vivió un epílogu ente'l periodu de los Cien Díes (1 de marzu de 1815), l'abdicación final de Napoleón, el 22 de xunu de 1815, y l'entrada de Lluis XVIII en París, trayendo esto la salida'l 7 de xunetu del emperador Napoleón II y la so Comisión de Gobiernu.

Los conflictos que llevaron al imperiu napoleónicu a enfrentase coles potencies europees, conózse-yos como les Guerres Napoleóniques o guerres de coalición.

La presencia de Napoleón Bonaparte nel panorama européu, un militar inmensamente poderosu, tarrecíu y respetáu y qu'encarnaba los ideales revolucionarios espertó'l mieu de les monarquíes absolutistes que, tarreciendo la espansión de les idees de la revolución francesa y auspiciadas pol Reinu Xuníu, nun cesaron en fae-y la guerra a Francia. Sicasí, atopar de frente con una serie de derrotes humillantes a manes del emperador. Pal añu 1812, Napoleón yá controlaba toa Europa occidental y central, cola esceición de la Gran Bretaña y Portugal. Coles sos conquistes, dellos gobiernos absolutistes fueron estinguíos y les idees de la Revolución francesa tremar por Europa.

Falóse predominantemente l'idioma francés el cual foi la llingua nacional siguíu pol italianu, l'alemán, y l'español. La so capital foi París, la moneda oficial foi'l francu francés y llegó a atropar una población de casi 70 millones de persones, yá fuera dientro del so territoriu llegal como estaos clientelares.

Nos quince años en que permaneció nel poder, Napoleón fíxose unu de los mayores mitos de la hestoria. Inspiráu en figures militares y polítiques como Alexandru Magnu, Julio César, Carlomagno y otros más, afalagaba'l deséu de tresformar a Francia nuna potencia hegémonica, y esforcióse en llogralo faciendo gala d'un xeniu militar y una capacidá de lideralgu innates.

Caltuvo un gobiernu constitucional, qu'acutaba un inmensu poder políticu a la figura del emperador, inspiráu la so popularidá y la so estrecha rellación col exércitu. Aun así, l'imperiu foi fundáu y gobernáu nes bases de la revolución francesa: Napoleón I foi escoyíu soberanu en por aciu un plebiscitu, estableciendo un estáu continental y centralizao bien comparable al antiguu Imperiu romanu. El so réxime remató tres les sos consecuentes derrotes militares, tres trate obligáu a enfrentase a casi toa Europa en xunto. Sicasí, la influencia de la Francia napoleónica perduró más allá de la so esistencia, nes décades siguientes españaríen por tol continente una serie de revoluciones populares que pondríen un fin definitivu al despotismu y abriríen les puertes a una Europa lliberal.

Nel planu internu, Napoleón consiguió restablecer la estabilidá política de Francia y creó una infraestructura capaz d'impulsar los negocios de la burguesía francesa; sol so gobiernu, Francia algamaría la so máxima rellumanza. Punxo fin al ancestral feudalismu de la monarquía y creó una nobleza del méritu entendida por aquellos consideraos competentes y dignos de tal posición. Impulsó'l lliberalismu económicu, les construcciones, la educación, les artes y les lleis, siendo'l so famosu códigu civil (el conxuntu de toles lleis franceses nuna constitución) unu de los sos mayores mandaos a la humanidá, pos inspira anguaño a casi la metá de les constituciones polítiques del mundu.

Republicanismu

El republicanismu ye una teoría política que propón y defende la república como'l modelo de gobiernu óptimo pa un Estáu. En sentíu estrictu, la república definir n'oposición a les otres formes clásiques de gobiernu: la monarquía y l'aristocracia, según a les sos respeutives corrupciones: el despotismu y la oligarquía. Por estensión, referir a un sistema políticu que protexe la llibertá y especialmente encóntase nel derechu, na llei como espresión de la voluntá soberana del pueblu y a la que nun puede sustraese nunca un gobiernu lexítimu. Escribióse enforma sobre qué tipos de valores y comportamientos tienen de tener los ciudadanos d'una república pal so desenvolvimientu y ésitu; suelse faer énfasis xeneralmente na participación ciudadana, valores cívicos y la so oposición a la corrupción.

En principiu, la noción de república en cuanto forma de gobiernu nun ye en sí mesmu sinónimu de democracia, siquier nel sentíu dáu al términu na Edá Contemporánea. Esistieron repúbliques autoritaries y despótiques. Magar sofitase nel principiu hereditariu pa la designación de la Xefatura del Estáu, una Monarquía pue ser considerada democrática na midida na que los miembros de los poderes llexislativu y executivu sían escoyíos direuta o indirectamente por voluntá popular.

Revoluciones burgueses

Les revoluciones burgueses son un conceutu historiográficu aniciáu pola escuela del materialismu históricu o marxismu que s'utiliza pa manifestar que'l componente social dominante nun movimientu revolucionariu correspuende a la burguesía.

Anque pueden remontase al mesma nacencia de la clase burguesa nes ciudaes europees medievales, el conceutu suel acutase a los ciclos revolucionarios qu'asocedieron dende finales del sieglu XVIII y que na so definición política conócense como Revolución Lliberal. El so principal exemplu foi la Revolución francesa (1789), siguíu en distintos momentos pelos demás países europeos (revolución de 1820, revolución de 1830, revolución de 1848) o americanos (Independencia de l'América Hispana), pos la Independencia d'Estaos Xuníos ye anterior, de 1776) hasta la Primer Guerra Mundial (1914-1918), qu'acaba definitivamente coles últimes alcordances del Antiguu Réxime; notablemente en Rusia cola Revolución de febreru de 1917, que namái preciede en pocos meses a la Revolución d'Ochobre, que se clasifica yá como revolución socialista y proletaria.

Según esa concepción materialista de la historia (bien matizada dende mediaos del sieglu XX inclusive pola mesma historiografía materialista), los intereses de la burguesía manifestar na superestructura políticu-ideolóxica poles idees de la Ilustración, que falaben de llibertá y derechos n'oposición al absolutismu y la sociedá estamental; y de llibre mercáu frente a les restricciones del manera de producción feudal. La ideoloxía burguesa nun s'acuta a esa clase, sinón que s'estiende pol cuerpu social, tantu nel conxuntu de la población apoderada (muncho más numberosa por incluyir a tolos non privilexaos), según a elementos individuales de los estamentos privilexáos (nobleza y cleru), ya inclusive en dellos casos al aparatu mesmu del poder de la monarquía absoluta, que se vía a sigo mesma como despotismu ilustráu.

Símbolu de l'alternativa social y político, la Toma de la Bastilla (con mayor repercusión que l'anterior Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos) demostrara la posibilidá d'una emancipación vista con medrana por tola aristocracia europea, de la que con esperanza polos partidarios de los cambeos revolucionarios que diben acabar coles torgues que torgaben a la burguesía'l llibre desenvolvimientu de la fuercia granible de la so capital, negáben-y el ascensu social y -y imposibilitaban l'exerciciu del poder políticu.

Tres l'enllargáu procesu históricu de la revolución burguesa, esta clase reemplazó como clase dominante a los señores feudales, fundiéndose de fechu nuna nueva élite social, de la que van formar parte tantu l'alta nobleza como l'alta burguesía. Les revoluciones burgueses incluyeron y se simultanearon col procesu d'industrialización y el tresformamientu de la sociedá preindustrial en sociedá industrial, un cambéu verdaderamente revolucionariu que mereció'l nome de Revolución industrial. Dambes revoluciones, política y económica, son indixebrables de la revolución social que ye'l procesu de dominación burguesa.

Totalitarismu

Conozse como totalitarismos a les ideoloxíes, los movimientos y los réximes políticos onde la llibertá ta seriamente acutada y el Estáu exerz tol poder ensin divisiones nin restricciones.

Los totalitarismos, o réximes totalitarios, estremar d'otros réximes autocráticos por ser dirixíos por un partíu políticu que pretende ser o se porta na práutica como partíu únicu y fúndese coles instituciones del Estáu. Estos réximes, polo xeneral aponderen la figura d'un personaxe que tien un poder ilimitao qu'algama tolos ámbitos y manifiéstase al traviés de l'autoridá exercida jerárquicamente. Impulsen un movimientu de mases nel que pretende encuadrase a tola sociedá (col propósitu de formar una persona nueva nuna sociedá perfecta), y faen usu intensu de la propaganda y de distintos mecanismos de control social y de represión como la policía secreta.[ensin referencies]

Universidad Carolina

La Universidad Carolina (en checu Univerzita Karlova y en llatín Universitas Carolina) fundada en 1348 en Praga (Bohemia), anguaño na República Checa, ye la universidá más antigua y una de les universidaes más prestixoses na Europa Central y del Este.

Fundada a finales de los años de 1340, cuntar ente les universidaes más antigües d'Europa y ye la primer universidá na Europa Central. El so sellu amuesa a Carlos IV, Emperador (colos sos escudos d'armes como Santu Emperador Romanu Xermánicu y Rei de Bohemia) arrodillándose delantre de San Wenceslao (al llau del bohemiu), arrodiáu pola inscripción Sigillum Universitatis Scolarium Studii Pragensis (en castellán: Sellu de l'academia de Praga, en checu: Pečyť studentské obce pražského očení).

La sede histórica y la cortil ceremonial ye'l Carolinum, un palaciu ocupáu pola universidá dende 1383, qu'antes perteneció al banqueru aristócrata Johlin Rotlev.

Xacobu II d'Inglaterra

Xacobu II d'Inglaterra y VII d'Escocia, (Ing. James II of England and VII of Scotland) (14 d'ochobre de 1633 - 16 de setiembre de 1701) foi rei d'Inglaterra, Escocia ya Irlanda dende'l 6 de febreru de 1685 hasta'l so deposición en 1688. Foi l'últimu monarca católicu en reinar sobre lo que sería'l Reinu Xuníu. Dalgunos de los sos súbditos sintieron gran rocea poles sos polítiques relixoses y alegaron que cayera nel despotismu, liderando a un grupu d'ellos que lo acabaría deponiendo na Revolución Gloriosa. Nun foi sustituyíu pol so fíu católicu, Jacobo Francisco Eduardo, sinón pola so fía mayor y xenru protestantes, María II y Guillermu III, que fueron proclamaos reis en xunto. Xacobu II, amás, foi'l postreru soberanu d'Escocia n'utilizar el títulu de Rei de los Escoceses, que fuera utilizáu dende la unificación del reinu nel añu 843 por Kenneth I MacAlpin. Los sos herederos pretendientes al tronu tomaron el nome de jacobitas y mientres munchos años llucharon pola restauración dinástica, ensin llogralo.

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.