Corriente alterna

Corriente alterna (embrivida CA n'español y AC n'inglés, de alternating current) denominar a la corriente llétrica na que la magnitú y el sentíu varien cíclicamente.

La forma d'oscilación de la corriente alterna más comúnmente utilizada ye la oscilación senoidal cola que se consigue una tresmisión más eficiente de la enerxía, a tal puntu que al falar de corriente alterna se sobrentiende que se refier a la corriente alterna senoidal.

Sicasí, en ciertes aplicaciones utilicen otres formes d'oscilación periódiques, tales como la triangular o la cuadrada.

Utilizada genéricamente, la CA referir a la forma na cual la lletricidá llega a los llares y a les industries. Sicasí, les señales d'audiu y de radio tresmitíes polos cables llétricos, son tamién exemplos de corriente alterna. Nestos usos, el fin más importante sueli ser la tresmisión y recuperación de la información codificada (o modulada) sobre la señal de la CA.

Sin
Figura 1: Forma sinusoidal.

Historia

Nel añu 1882 el físicu, matemáticu, inventor ya inxenieru Nikola Tesla, diseñó y construyó el primer motor d'inducción de CA. Darréu'l físicu William Stanley, reutilizó, en 1885, el principiu d'inducción pa tresferir la CA ente dos circuitos llétricamente aisllaos. La idea central foi la d'endolcar un par de bobines nuna base de fierro común, denomada bobina d'inducción. D'esta miente llogróse lo que sería'l precursor del actual tresformador. El sistema usáu anguaño foi escurríu fundamentalmente por Nikola Tesla; la distribución de la corriente alterna foi comercializada por George Westinghouse. Otros que contribuyeron nel desenvolvimientu y meyora d'esti sistema fueron Lucien Gaulard, John Gibbs y Oliver Shallenger ente los años 1881 y 1889. La corriente alterna superó les llimitaciones qu'apaecíen al emplegar la corriente continua (CC), que ye un sistema ineficiente pa la distribución d'enerxía a gran escala por cuenta de problemes na tresmisión de potencia, comercializáu nel so día con gran agresividá por Thomas Edison.

La primer tresmisión interurbana de la corriente alterna asocedió en 1891, cerca de Telluride, Coloráu, a la que siguió dellos meses más tarde otra de Lauffen a Frankfurt n'Alemaña. A pesar de les vultables ventayes de la CA frente a la CC, Thomas Edison siguió abogando fuertemente pol usu de la corriente continua, de la que tenía numberoses patentes (vease la guerra de les corrientes). Ello ye que atacó duramente a Nikola Tesla y a George Westinghouse, promotores de la corriente alterna, y a pesar d'ello ésta acabó per imponer se. Asina, utilizando corriente alterna, Charles Proteus Steinmetz, de General Electric, pudo solucionar munchos de los problemes acomuñaos a la producción y tresmisión llétrica, lo que provocó a la fin la derrota de Edison na batalla de les corrientes, siendo'l so vencedor Nikola Tesla y el so financiador George Westinghouse.

Corriente alterna frente a corriente continua

La razón del ampliu usu de la corriente alterna vien determinada pola so facilidá de tresformamientu, cualidá de la qu'escarez la corriente continua. Nel casu de la corriente continua, la elevación de la tensión llógrase conectando dínamos en serie, lo que nun ye bien prácticu; al contrariu, en corriente alterna cuntar con un dispositivu, el tresformador, que dexa alzar la tensión d'una forma eficiente.

La enerxía llétrica vien dada pol productu de la tensión, la intensidá y el tiempu. Puesto que la seición de los conductores de les llinies de tresporte d'enerxía llétrica depende de la intensidá, por aciu un tresformador puede alzase la tensión hasta altos valores (alta tensión), menguando n'igual proporción la intensidá de corriente. Con esto la mesma enerxía puede ser distribuyida a llargues distancies con baxes intensidaes de corriente y, por tanto, con baxes perdes por causa del efeutu Joule y otros efeutos acomuñaos al pasu de corriente, tales como la histéresis o les corrientes de Foucault. Una vegada nel puntu de consumu o nes sos cercaníes, el voltaxe puede ser de nuevu amenorgáu pal so usu industrial o domésticu y comercial de forma cómoda y segura.

Les matemátiques y la CA sinusoidal

Dellos tipos d'oscilaciones periódiques tienen l'inconveniente de nun tener definida la so espresión matemática, polo que nun se puede operar analíticamente con elles. Otra manera, la oscilación sinusoidal nun tien esti indetermín matemáticu y presenta les siguientes ventayes:

  • La función senu ta perfectamente definida por aciu la so espresión analítica y gráfica. Por aciu la teoría de los númberos complexos analizar con suma facilidá los circuitos d'alterna.
  • Les oscilaciones periódiques non sinusoidales pueden descomponese d'últimes d'una serie d'oscilaciones sinusoidales de distintes frecuencies que reciben el nome d'harmónicos. Esto ye una aplicación direuta de les series de Fourier.
  • Pueden xenerase con facilidá y en magnitúes de valores elevaos pa facilitar el tresporte de la enerxía llétrica.
  • El so tresformamientu n'otres oscilaciones de distinta magnitú consiguir con facilidá por aciu l'usu de tresformadores.

Oscilación senoidal

OndaSenoidal
Figura 2: Parámetros carauterísticos d'una oscilación sinusoidal.

Una señal senoidal o sinusoidal, , tensión, , o corriente, , puede espresase matemáticamente según los sos parámetros carauterísticos (figura 2), como una función del tiempu per mediu de la siguiente ecuación:

onde : ye la amplitú en voltios o amperios (tamién llamáu valor máximu o de picu), : la pulsación en radianes/segundu, : el tiempu en segundos, y : l'ángulu de fase inicial en radianes.

Puesto que la velocidá angular ye más interesante pa matemáticos que pa inxenieros, la fórmula anterior suelse espresar como:

onde f ye la frecuencia n'hercios (Hz) y equival a la inversa del periodu . Los valores más emplegaos na distribución son 50 Hz y 60 Hz.

Valores significativos

De siguío indíquense otros valores significativos d'una señal sinusoidal:

  • Valor instantáneu (a(t)): Ye'l que toma la ordenada nun intre, t, determináu.
  • Valor pico a picu (App): Diferencia ente'l so picu o máximu positivu y el so picu negativu. Puesto que el valor máximu de sen(x) ye +1 y el valor mínimu ye -1, una señal sinusoidal que bazcuya ente +A0 y -A0. El valor de picu a picu, escritu como AP-P, ye polo tanto (+A0)-(-A0) = 2×A0.
  • Valor mediu (Amed): Valor de la área que forma cola exa d'ascises partíu pol so periodu. El valor mediu puede interpretase como'l componente de continua de la oscilación sinusoidal. La área considérase positiva si ta percima de la exa d'ascises y negativa si ta per debaxo. Como nuna señal sinusoidal el semiciclo positivu ye idénticu al negativu, el so valor mediu ye nulu. Por eso'l valor mediu d'una Oscilación sinusoidal referir a un semiciclo. Por aciu el cálculo integral puede demostrase que la so espresión ye la siguiente;
  • Picu o cresta: Valor máximu, de signu positivu (+), que toma la oscilación sinusoidal del espectru electromagnéticu, cada mediu ciclu, a partir del puntu “0”. Esi valor aumenta o mengua a midida que l'amplitú “A” de la mesma oscilación crez o escai positivamente percima del valor "0".
  • Valor eficaz (A): El valor eficaz defínese como'l valor d'una corriente (o tensión) continua que produz los mesmos efeutos calóricos qu'el so equivalente d'alterna. Ye dicir que para determinada corriente alterna, el so valor eficaz (Ief) va ser la corriente continua que produza la mesma disipación de potencia (P) nuna resistencia(R). Matemáticamente, el valor eficaz d'una magnitú variable col tiempu, defínese como'l raigañu cuadráu de la media de los cuadraos de los valores instantáneos alcanzaos mientres un periodu:

Na lliteratura inglesa esti valor conozse como R.M.S. (root mean square, valor cuadrático mediu), y de fechu en matemátiques dacuando ye llamáu valor cuadrático mediu d'una función. Nel campu industrial, el valor eficaz ye de gran importancia, yá que cuasi toles operaciones con magnitúes enerxétiques facer con dichu valor. D'ende que por rapidez y claridá representar cola lletra mayúscula de la magnitú que se trate (I, V, P, etc.). Matemáticamente demuéstrase que pa una corriente alterna sinusoidal el valor eficaz vien dáu pola espresión:

El valor A, tensión o intensidá, ye útil pa calcular la potencia consumida por una carga. Asina, si una tensión d'alterna, desenvuelve una cierta potencia P nuna carga resistiva dada, una tensión de continua de Vrms va desenvolver la mesma potencia P na mesma carga, polo tanto Vrms x I = VCA x I (vease Potencia en corriente alterna).

Representación fasorial

Una función sinusoidal pue ser representada por un númberu complexu que'l so argumentu crez linealmente col tiempu(figura 3), al que se denomina fasor o representación de Fresnel, que va tener les siguientes carauterístiques:

  • Va Xirar con una velocidá angular ω.
  • El so módulu va ser el valor máximu o l'eficaz, según convenga.
OndaSenoidal2
Figura 3: Representación fasorial d'una oscilación sinusoidal.

La razón d'utilizar la representación fasorial ta na simplificación qu'ello supón. Matemáticamente, un fasor puede ser definíu fácilmente por un númberu complexu, polo que puede emplegase la teoría de cálculu d'estos númberos pal analís de sistemes de corriente alterna.

Consideremos, a manera d'exemplu, una tensión de CA que'l so valor instantáneu sía'l siguiente:

EjemploFasor
Figura 4: Exemplu de fasor tensión.

Tomando como módulu del fasor el so valor eficaz, la representación gráfica de l'anterior tensión va ser la que puede reparase na figura 4, y va anotase:

denominaes formes polares, o bien:

denomada forma binómica.

Corriente trifásica

La xeneración trifásica d'enerxía llétrica ye la forma más común y la qu'aprove un usu más eficiente de los conductores. L'usu de lletricidá en forma trifásica ye común mayoritariamente pa usu n'industries onde munches de les máquines funcionen con motores pa esta tensión.

3 phase AC waveform
Figura 5: Voltaxe de les fases d'un sistema trifásicu. Ente caúna de les fases hai un desfase de 120º.

La corriente trifásica ta formada por un conxuntu de trés formes d'oscilación, desfasaes una al respective de la otra 120º (graos), según la diagrama que s'amuesa na figura 5.

Les corrientes trifásiques xenerar por aciu alternadores dotaos de tres bobines o grupos de bobines, endolcaes sobre tres sistemes de pieces polares equidistantes ente sigo. La torna de cada unu d'estos circuitos o fases acoplar nun puntu, denomináu neutru, onde la suma de los trés corrientes, si'l sistema ta equilibráu, ye cero, colo que'l tresporte puede ser efeutuáu usando solamente tres cables.

Esta disposición sería la denomada conexón en estrella, esistiendo tamién la conexón en triángulu o delta nes que les bobines acoplar según esta figura xeométrica y los filos de llinia parten de los vértices.

Esisten por tanto cuatro posibles interconexiones ente xenerador y carga:

  1. Estrella - Estrella #

Estrella - Delta # Delta - Estrella # Delta - Delta

Nos circuitos tipu estrella, les corrientes de fase y les corrientes de llinia son iguales y, cuando'l sistema ta equilibráu, les tensiones de llinia son vegaes mayor que les tensiones de fase y tán adelantraes 30° a estes:

Nos circuitos tipu triángulu o delta, pasa lo contrario, les tensiones de fase y de llinia, son iguales y, cuando'l sistema ta equilibráu, la corriente de fase ye vegaes más pequeña que la corriente de llinia y ta adelantrada 30° a ésta:

El sistema trifásicu ye un tipu particular dientro de los sistemes polifásicus de xeneración llétrica, anque con muncho el más utilizáu.

Ver tamién

Referencies

Enllaces esternos

Circuitu

Un circuitu ye una rede electrónica (fontes, interruptores y semiconductores) que contién siquier una trayeutoria zarrada. Un circuitu llinial, que consta de fontes, componentes lliniales (resistencies, condensadores, inductores) y elementos de distribución lliniales (llinies de tresmisión o cables), tien la propiedá de la superposición llinial. Amás, son más fáciles d'analizar, usando métodos nel dominiu de la frecuencia, pa determinar la so respuesta en corriente direuta, en corriente alterna y transitoria.

Un circuitu resistivo ye un circuitu que contién solo resistencies, fontes de voltaxe y corriente. L'analises de circuitos resistivos ye menos complicáu que l'analís de circuitos que contienen capacitores y inductores. Si les fontes son de corriente direuta (corriente continua), denominar circuitu de corriente direuta (o continua).

Un circuitu que tien componentes electrónicos denominar circuitu electrónicu. Xeneralmente, estes redes son non lliniales y riquen diseños y ferramientes d'analises muncho más complexos.

Condensador llétricu

Plantía:Ficha de componente electrónicu

Un condensador llétricu (tamién conocíu frecuentemente col anglicismu capacitor, proveniente del nome equivalente n'inglés) ye un dispositivu pasivu, utilizáu en lletricidá y electrónica, capaz d'almacenar enerxía sofitando un campu llétrico. Ta formáu por un par de superficies conductores, xeneralmente en forma de llámines o plaques, en situación d'influencia total (esto ye, que toles llinies de campu llétricu que parten d'una van parar a la otra) dixebraes por un material dieléctricu o pol vacíu. Les plaques, sometíes a una diferencia de potencial, adquieren una determinada carga llétrica, positiva nuna d'elles y negativa na otra, siendo nula la variación de carga total.

Anque dende'l puntu de vista físicu un condensador nun almacena carga nin corriente llétrica, sinón a cencielles enerxía mecánica llatente; al ser introducíu nun circuitu portar na práutica como un elementu "capaz" d'almacenar la enerxía llétrica que recibe mientres el periodu de carga, la mesma enerxía que vence dempués mientres el periodu de descarga.

Corriente continua

La corriente continua (embrivida CD n'español y DC n'inglés, de direct current) referir al fluxu continuo de carga llétrica al traviés d'un conductor ente dos puntos de distintu potencial, que nun camuda de sentíu col tiempu. A diferencia de la corriente alterna, na corriente continua les cargues llétriques circulen siempres na mesma direición. Anque comúnmente identifícase la corriente continua con una corriente constante, ye continua toa corriente que caltenga siempres la mesma polaridá, asina mengüe la so intensidá conforme va consumiéndose la carga (por casu cuando se descarga una batería llétrica).

Tamién se diz corriente continua cuando los electrones muévense siempres nel mesmu sentíu, el fluxu denominar corriente continua y va (por conveniu) del polu positivu al negativu.

Corriente llétrica

La corriente llétrica o intensidá llétrica ye'l fluxu de carga llétrica por unidá de tiempu que percuerre un material. Deber al movimientu de les cargues (de normal electrones) nel interior del material. Nel Sistema Internacional d'Unidaes espresar en C/s (culombios sobre segundu), unidá que se denomina amperiu. Una corriente llétrica, yá que se trata d'un movimientu de cargues, produz un campu magnético, un fenómenu que puede aprovechase nel electroimán.

El preséu usáu pa midir la intensidá de la corriente llétrica ye'l galvanómetru que, cubicáu n'amperios, llámase amperímetro, asitiáu en serie col conductor que la so intensidá deseyar midir.

Electrólisis

La electrólisis ye'l procesu que dixebra los elementos d'un compuestu per mediu de la lletricidá. Nella asocede la captura d'electrones polos cationes nel cátodu (un amenorgamientu) y la lliberación d'electrones polos aniones nel ánodu (una oxidación).

Enfermedá de Parkinson

La enfermedá de Parkinson (EP), tamién denomada mal de Parkinson, parkinsonismo idiopático, paralís agitante o a cencielles párkinson, ye una enfermedá neurodegenerativa crónica caracterizada por bradicinesia (movimientu lentu), rixidez (aumentu del tonu muscular) y temblón.La enfermedá de Parkinson clasificar con frecuencia como un trestornu del movimientu, sicasí, tamién desencadena alteraciones na función cognitiva, depresión, dolor y alteraciones na función del sistema nerviosu autónomu.Esta enfermedá representa'l segundu trestornu neurodexenerativu pola so frecuencia, asitiándose por detrás de la enfermedá d'Alzheimer. Ta estendida por tol mundu y afecta tantu al sexu masculino como al femenín, siendo frecuente qu'apaeza a partir del sestu deceniu de vida. Amás d'esta variedá tardida, esiste otra versión precoz que se manifiesta n'edaes inferiores a los cuarenta años.La enfermedá de Parkinson aumenta la so severidá col tiempu, de resultes de la destrucción progresiva, por causes qu'inda se desconocen, de les neurones pigmentadas de la sustanza negro.En 1997 la Organización Mundial de la Salú estableció qu'el 11 d'abril celebraría'l Día mundial del párkinson, coles mires d'amontar la concienciación de les necesidaes de les persones aquexaes d'esta dolencia. Establecióse esta fecha pos correspuende a la nacencia de James Parkinson, el médicu británicu que describió per primer vegada'l paralís agitante», términu qu'él mesmu acuñó.

Estroboscopiu

El estroboscopio ye un preséu inventáu pol matemáticu ya inventor austriacu Simon von Stampfer escontra 1829, que dexa visualizar un oxetu que ta xirando como si tuviera inmóvil o xirando bien amodo. Esti principiu ye usáu pal estudiu d'oxetos en rotación o vibración, como les partes de máquines y les cuerdes vibratories. Foi desenvueltu na mesma dómina na que'l físicu belga Joseph Plateau daba a conocer el so fenaquistiscopio.

Dexa encender y apagar dalguna lluz, nun ralu dáu, la cantidá de vegaes qu'unu deseye. Esti dispositivu ye bien utilizáu en clubes nocherniegos, nos aviones y na producción de películes pa dar la sensación de movimientos rápidos.

N'esencia un estroboscopio ta dotáu d'una llámpara, de normal del tipu de descarga gaseosa de xenón, similar a les emplegaes nos flaxes de fotografía, cola diferencia de qu'en llugar d'un rellumu, emite una serie d'ellos consecutivos y con una frecuencia regulable. Si tenemos un oxetu que ta xirando a N revoluciones per minutu y regulamos la frecuencia del estroboscopio a N rellumu per minutu y allumamos con él l'oxetu xiratoriu, ésti, al ser allumáu siempres na mesma posición, va apaecer a la vista como inmóvil.

Si la frecuencia de los rellumos nun coincide esactamente cola de xiru, pero avérase enforma a ella, vamos ver l'oxetu movese amodo, alantre o tras según que la frecuencia de rellumu del estroboscopio sía, respeutivamente, inferior o superior a la de xiru.

Una aplicación bien conocida d'esti preséu ye l'axuste de la velocidá de los tocadiscos de discos de vinilu. Estos aparatos lleven dibuxaes unes marques nel cantu del platu giradiscos, marques que son allumaes pola lluz d'una llámpara de descarga gaseosa, nesti casu de neón, alimentada pola corriente alterna de la rede llétrica de 50 Hz o de 60 Hz (na mayoría de los países americanos). Al tar calculáu'l númberu de marques por que, cola velocidá de xiru correcta pasara una marca cada segundu per delantre de la llámpara de neón, les marques apaecen inmóviles cuando efeutivamente la velocidá ye la correcta. La mayoría de los tocadiscos tien dos bandes pa una idéntica velocidá de xiru, p'afaer ésta bien fuera con corriente alterna de 50 o 60 Hz.

El estroboscopio utilízase tamién pa verificar la velocidá de xiru de máquines y motores de diverses clases, ensin necesidá d'efeutuar acoplamientu llétricu o mecánicu dalgunu.

De manera inversa, si pegar nun discu xiratoriu diverses imáxenes correspondientes a distintes fases del movimientu d'un oxetu y allumar col estroboscopio de tala forma que prodúzase un rellumu cada vez que pase ante la vista una imaxe, quedando'l platu ensin allumar mientres l'espaciu que media ente una imaxe y otra, la resultancia va ser que l'oxetu va ser reparáu en movimientu. Nesti principiu, denomináu efeutu estroboscópico, tán basaes les películes de dibuxos animaos.

Fonte d'alimentación

En electrónica, la fonte d'alimentación o fonte de potencia ye'l dispositivu que convierte la corriente alterna (CA), nuna o delles corrientes continues (CC), qu'alimenten los distintos circuitos del aparatu electrónicu al que se conecta (ordenador, televisión, imprentadora, router, etc.).N'inglés conozse como power supply unit (PSU), que lliteralmente traducíu significa: unidá de fonte d'alimentación, refiriéndose a la fonte d'enerxía llétrica.

Frecuencia

Frecuencia, es una medida para indicar el número de repeticiones de cualesquier fenómeno o suceso periódica una unida de [[tiempo

George Westinghouse

George Westinghouse, Jr. (Central Bridge, Schoharie, Nueva York, 6 d'ochobre de 1846 — Nueva York, 12 de marzu de 1914) foi un empresariu, inxenieru ya inventor estauxunidense.

Inventó'l frenu neumáticu ferroviariu, pol cual fíxose cola so primer patente, ya igualmente foi tou un pioneru na industria llétrico. A lo llargo de la so vida llogró más de 400 patentes.

Foi unu de los principales rivales de Thomas Alva Edison na llamada "Guerra de les corrientes". Westinghouse y el so Westinghouse Electric (fundada'l 1 d'agostu de 1886) desenvolvieron los sistemes de tresmisión de corriente alterna (CA) ente qu'Edison sofitaba la corriente continua (CC). Finalmente trunfó la corriente alterna pol so menor perda d'enerxía llétrica, so preciu, etc...

Foi nomáu al Premiu Nobel de Física en 1901, pero llevar finalmente'l científicu alemán Wilhelm Conrad Röntgen.

Impedancia

La impedancia (Z) ye una midida d'oposición que presenta un circuitu a una corriente cuando s'aplica una tensión. La impedancia estiende'l conceutu de resistencia a los circuitos de corriente alterna (CA), y tien tantu magnitú como fase, a diferencia de la resistencia, que namái tien magnitú. Cuando un circuitu ye alimentáu con corriente continua (CC), la so impedancia ye igual a la resistencia, lo que puede ser interpretáu como la impedancia con ángulu de fase cero.

Por definición, la impedancia ye la rellación (cociente) ente'l fasor tensión y el fasor intensidá de corriente:

Onde ye la impedancia, ye'l fasor tensión y correspuende al fasor intensidá.

El conceutu de impedancia tien especial importancia si la corriente varia nel tiempu, y nesi casu les magnitúes describir con númberos complexos o funciones del analís harmónicu. El so módulu (dacuando inadecuadamente llamáu impedancia) establez la rellación ente los valores máximos o los valores eficaces de la tensión y de la corriente. La parte real de la impedancia ye la resistencia y la so parte imaxinaria ye la reactancia.

El conceutu de impedancia dexa xeneralizar la llei de Ohm nel estudiu de circuitos en corriente alterna (CA), dando llugar a la llamada llei de Ohm de corriente alterna qu'indica:

El términu foi acuñáu por Oliver Heaviside en 1886. Polo xeneral, la solución pa les corrientes y les tensiones d'un circuitu formáu por resistencies, condensadores y inductancies y ensin nengún componente de comportamientu non llinial, son soluciones d'ecuaciones diferenciales. Pero, cuando tolos xeneradores de tensión y de corriente tienen la mesma frecuencia constante y les sos amplitúes son constantes, les soluciones en estáu estacionariu (cuando tolos fenómenos transitorios sumieron) son sinusoidales y toles tensiones y corrientes tienen la mesma frecuencia que los xeneradores y amplitú constante. La fase, sicasí, va vese afeutada pela parte imaxinaria (reactancia) de la impedancia.

Inductor

Plantía:Ficha de componente electrónicu

Un inductor, bobina o reactor ye un componente pasivu d'un circuitu llétricu que, debíu al fenómenu de l'autoinducción, almacena enerxía en forma de campu magnético.

Inxeniería llétrica

Plantía:Ficha d'inxeniería

La inxeniería llétrica ye'l campu de la inxeniería que s'ocupa del estudiu y l'aplicación de la eletricidá, la electrónica y el electromagnetismu. Aplica conocencies de ciencies como la física y les matemátiques pa diseñar sistemes y equipos que dexen xenerar, tresportar, distribuyir y utilizar la enerxía llétrica.

Dicha área de la inxeniería ye reconocida como carrera profesional en tol mundu y constitúi una de les árees fundamentales de la inxeniería dende'l sieglu XIX cola comercialización del telégrafu llétricu y la xeneración industrial d'enerxía llétrica. Dada la so evolución nel tiempu, esti campu agora toma una serie de disciplines qu'inclúin la electrotecnia, la electrónica, los sistemes de control, el procesamientu de señales y les telecomunicaciones.

Dependiendo del llugar y del contestu en que s'use, el términu inxeniería llétrica puede o nun tomar a la inxeniería electrónica, la que surde como una subdivisión de la mesma y tuvo una importante evolución dende la invención del tubu o válvula termoiónica y la radio. Cuando se fai esta distinción, xeneralmente considérase a la inxeniería llétrica como aquella caña qu'enceta los problemes acomuñaos a sistemes llétricos de gran escala o potencia, como los sistemes llétricos de tresmisión d'enerxía y de control de motores, etc. ente que la inxeniería electrónica considérase que toma sistemes de baxa potencia, denominaos tamién corrientes débiles, sistemes de telecomunicaciones, control y procesamientu de señales constituyíos por semiconductores y circuitos integraos.

Magnetismu

El magnetismu o enerxía magnética ye un fenómenu natural pol cual los oxetos exercen fuercies d'atraición o repulsión sobre otros materiales. Hai dellos materiales conocíos que son propiedaes magnétiques detectables fácilmente como'l níquel, fierro, cobaltu y los sos aleaciones que comúnmente se llamen imanes. Sicasí tolos materiales son influyíos, de mayor o menor forma, pola presencia d'un campu magnético.

El magnetismu tamién tien otres manifestaciones en física, particularmente como unu de los 2 componentes de la radiación electromagnético, como por casu, la lluz.

Radiación electromagnético

La radiación electromagnético ye una combinación de campos llétricos y magnéticos trémboles, que s'arrobinen al traviés del espaciu tresportando enerxía d'un llugar a otru.La radiación electromagnético puede manifestase de diverses maneres como calor radiao, lluz visible, rayos X o rayu gamma. A diferencia d'otros tipos d'onda, como'l soníu, que precisen un mediu material p'arrobinase, la radiación electromagnético puede arrobinase nel vacíu. Nel sieglu XIX pensábase qu'esistía una sustanza indetectable, llamada éter, qu'ocupaba'l vacíu y sirvía de mediu d'espardimientu de les ondes electromagnétiques. L'estudiu teóricu de la radiación electromagnético denominar electrodinámica y ye un subcampo del electromagnetismu.

Reactancia

En electrónica y electrotecnia denominar reactancia a la oposición ufiertada al pasu de la corriente alterna por inductores (bobines) y condensadores, midir n'ohmios y el so símbolu ye Ω. Al pie de la resistencia llétrica determinen la impedancia total d'un componente o circuitu, de tala forma que la reactancia (X) ye la parte imaxinaria de la impedancia (Z) y la resistencia (R) ye la parte real, según la igualdá:

Relé

Plantía:Ficha de componente electrónicu

El relé (francés: relais, “relevu”) o relevador ye un dispositivu electromagnéticu. Funciona como un interruptor controláu por un circuitu llétricu nel que, per mediu d'una bobina y un electroimán, remanar un xuegu d'unu o dellos contactos que dexen abrir o cerrar otros circuitos llétricos independientes. Foi inventáu por Joseph Henry en 1835.

Cuidao que el relé ye capaz de controlar un circuitu de salida de mayor potencia qu'el d'entrada, puede considerase, nun ampliu sentíu, como un amplificador llétricu. Como tal emplegar en telegrafía, faciendo la función de repetidores que xeneraben una nueva señal con corriente procedente de piles locales a partir de la señal débil recibida pela llinia. Llamábase-yos "relevadores".

Resistencia llétrica

Denominar resistencia llétrica a la oposición al fluxu d'electrones al movese al traviés d'un conductor. La unidá de resistencia nel Sistema Internacional ye l'ohmiu, que se representa cola lletra griega omega (Ω), n'honor al físicu alemán Georg Simon Ohm, quien afayó'l principiu qu'agora lleva'l so nome. Pa un conductor de tipu cable, la resistencia ta dada pola siguiente fórmula:

Onde ρ ye'l coeficiente de proporcionalidad o la resistividad del material, ye'l llargor del cable y S la área de la seición tresversal del mesmu.

La resistencia d'un conductor depende direutamente de dichu coeficiente, amás ye direutamente proporcional al so llargor (aumenta conforme ye mayor el so llargor) y ye inversamente proporcional a la so seición tresversal (mengua conforme aumenta la so grosez o seición tresversal).

Descubierta por Georg Ohm en 1827, la resistencia llétrica tien una paecencia conceptual cola resfregón na física mecánica. La unidá de la resistencia nel Sistema Internacional d'Unidaes ye'l ohmiu (Ω). Pa la so midida, na práutica esisten diversos métodos, ente los que s'atopa l'usu d'un óhmetro. Amás, la so magnitú recíproca ye la conductancia, midida en Siemens.

Per otru llau, acordies con la llei de Ohm la resistencia d'un material puede definise como la razón ente la diferencia de potencial llétricu y la corriente en que traviesa dicha resistencia, asina:

Onde R ye la resistencia n'ohmios, V ye la diferencia de potencial en voltios y I ye la intensidá de corriente n'amperios.

Tamién puede dicise que "la intensidá de la corriente que pasa por un conductor ye direutamente proporcional a la diferencia de potencial ya inversamente proporcional a la so resistencia"

Según sía la magnitú d'esta midida, los materiales pueden clasificase en conductores, aislantes y semiconductor. Esisten amás ciertos materiales nos que, en determinaes condiciones de temperatura, apaez un fenómenu denomináu superconductividad, nel que'l valor de la resistencia ye práuticamente nulu.

Tresformador

Plantía:Ficha de componente electrónicu

Denomínase tresformador a un dispositivu llétricu que dexa aumentar o menguar la tensión nun circuitu llétricu de corriente alterna, calteniendo la potencia. La potencia qu'ingresa al equipu, nel casu d'un tresformador ideal (esto ye, ensin perdes), ye igual a la que se llogra a la salida. Les máquines reales presenten un pequeñu porcentaxe de perdes, dependiendo del so diseñu y tamañu, ente otros factores.

El tresformador ye un dispositivu que convierte la enerxía llétrico alterno d'un ciertu nivel de tensión, n'enerxía alterno d'otru nivel de tensión, basándose nel fenómenu de la inducción electromagnética. Ta constituyíu por dos bobines de material conductor, enduvellaes sobre un nucleu zarráu de material ferromagnético, pero aisllaes ente sigo llétricamente. La única conexón ente les bobines constituyir el fluxu magnético común que s'establez nel nucleu. El nucleu, xeneralmente, ye fabricáu bien seya de fierro o de llámines apiladas d'aceru llétrico, aleación apropiao pa optimizar el fluxu magnético. Les bobines o enduvellaos denominar primariu y secundariu según correspuendan a la entrada o salida del sistema en cuestión, respeutivamente. Tamién esisten tresformadores con más enduvellaos; nesti casu, puede esistir un enduvelláu "terciariu", de menor tensión que'l secundariu.

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.