Comerciu

Denominar comerciu a l'actividá socioeconómica consistente nel intercambiu de dellos materiales que sían llibres nel mercáu de merca y vienta de bienes y servicios, seya para'l so usu, pa la so vienta o'l so tresformamientu. Ye'l cambéu o transaición de daqué en cuenta de otra cosa d'igual valor. Por actividaes comerciales o industriales entendemos tantu intercambiu de bienes o de servicios que s'efectúen al traviés d'un comerciante o un mercader.

El comerciante ye la persona física o xurídica que se dedica al comerciu en forma habitual, como les sociedaes mercantiles. Tamién s'utiliza la pallabra comerciu pa referise a un establecimientu comercial o tienda.

Caduceus large
El caduceo ye'l símbolu del comerciu.

Historia

Egypte louvre 232 pot
Ánfora exipcia.

Los oríxenes del comerciu remontar a finales del Neolíticu, cuando s'afayó l'agricultura. De primeres, l'agricultura que se practicaba yera una agricultura de subsistencia, onde les xustes yeren pa la población dedicada a los asuntos agrícoles. Sicasí, a midida que fueron incorporándose nuevos desarrollos teunolóxicos al día ente día de los llabradores, como por casu la fuercia animal, o l'usu de distintes ferramientes, les colleches llograes yeren cada vez mayores. Asina llegó'l momentu aparente pa la nacencia del comerciu, favorecíu por dos factores:

  • Les colleches llograes yeren mayores que la necesaria pa la subsistencia de la comunidá.
  • Yá nun yera necesariu que tola comunidá dedicar a l'agricultura, polo tanto parte de la población empezó a especializase n'otros asuntos, como l'alfarería o la siderurxa.

Poro, los escedentes de les colleches empezaron a intercambiase con otros oxetos nos qu'otres comunidaes taben especializaes. De normal estos oxetos yeren elementos pa la defensa de la comunidá (armes), depósitos pa poder tresportar o almacenar los escedentes alimentarios (ánfores, etc.), nuevos utensilio agrícoles (azades de metal...), o inclusive más palantre oxetos de luxu (espeyos, pindios, etc).

Esti comerciu primitivu, non solo supunxo un intercambiu llocal de bienes y alimentos, sinón tamién un intercambiu global d'innovaciones científiques y teunolóxiques, ente otros, el trabayu en fierro, el trabayu en bronce, la rueda, el tornu, la saléu, la escritura, nueves formes d'urbanismu, y un llargu etcétera. Na península ibérica esti periodu conozse como'l Orientalizante, poles continues influencia recibíes d'Oriente. Nesti momentu ye cuando surde la cultura ibérica.

Amás del intercambiu d'innovaciones, el comerciu tamién favoreció un paulatín cambéu de les sociedáes. Agora la riqueza podía almacenase ya intercambiase. Empezaron a apaecer les primeres sociedaes capitalistes tal como les conocemos anguaño, y tamién les primeres estratificaciones sociales. Nun entamu les clases sociales yeren a cencielles la xente del pobláu y la familia del dirixente. Más palantre apaecieron otres clases sociales más sofisticaes como los guerreros, los artesanos, los comerciantes, etc.

El trueque

El trueque yera la manera en que les antigües civilizaciones empezaron a comerciar. Tratar d'intercambiar mercancíes por otres mercancía d'igual o menor valor. El principal inconveniente d'esti tipu de comerciu ye que los dos partes arreyaes na transaición comercial teníen que coincidir na necesidá de les mercancíes ufiertaes pela otra parte. Pa solucionar esti problema surdieron una serie d'intermediarios qu'almacenaben les mercancíes arreyaes nes transaiciones comerciales. Estos intermediarios bien de cutiu añedíen un riesgu demasiao eleváu nestes transaiciones, y pollo esti tipu de comerciu foi dexáu de llau rápido cuando apaeció la moneda.

El trueque conocer como sistema de comerciu y foi cuando sustituyía la moneda y el billete.

Introducción de la moneda

Laternenmacher-1568

La moneda, o dineru, nuna definición más xeneral, ye un mediu alcordáu nuna comunidá pal intercambiu de mercancíes y bienes. El dineru non solo tien que sirvir pal intercambiu, sinón que tamién ye una unidá de cuenta y una ferramienta p'almacenar valor. Históricamente hubo munchos tipos distintos de dineru, dende gochos, dientes de ballena, cacáu, o determinaos tipos de conches marines. Sicasí, el más estendíu ensin dulda a lo llargo de la hestoria ye'l oru.

L'usu del dineru nes transaiciones comerciales supunxo una gran meyora na economía. Agora yá nun fai falta que les partes implicaes na transaición precisaren les mercancíes de la parte opuesta. Civilizaciones más adelantraes, como los romanos, estendieron esti conceutu y empezaron a acuñar monedes. Les monedes yeren oxetos especialmente diseñaos pa esti asuntu. Anque estes primitives monedes, al contrariu de les monedes modernes, teníen el valor de la moneda esplícitu nella. Esto ye, que les monedes taben feches de metales como oru o plata y la cantidá de metal que teníen yera'l valor nominal de la moneda.

L'únicu inconveniente que tenía'l dineru yera que al ser un alcuerdu dientro d'una comunidá, nun tenía valor fora de contestu. Por casu, si l'elementu d'intercambiu d'una comunidá yeren dientes de ballena, aquellos dientes nun teníen nengún valor fora de la comunidá. Por ello un pocu más palantre surdió'l conceutu de divisa. La divisa, agora sí, ye un elementu d'intercambiu aceptáu nuna zona muncho más amplía que la mesma comunidá. La divisa más habitual yera l'oru puro, anque a lo llargo de la hestoria tamién apaecieron otros, como la sal o la pimienta. Les divises facilitaron el comerciu intercontinental en gran midida.

Les rutes comerciales

A lo llargo de la Edá Media, empezaron a surdir unes rutes comerciales transcontinentales qu'intentaben suplir l'alta demanda europea de bienes y mercancíes, sobremanera de luxu. Ente les rutes más famoses destaca la Ruta de la Seda, pero tamién había otros importantes como les rutes d'importación de pimienta, de sal o de tintes.

El comerciu al traviés d'estes rutes yera un comerciu direutu. La mayor parte de les mercancíes camudaben de propietariu cada poques decenes de kilómetros, hasta llegar a les riques cortes europees. A pesar d'eso, estes primeres rutes comerciales yá empezaben a plantegase regulaciones nes importaciones. Inclusive hubo momentos nos que se prohibió l'usu de la seda pa la vestimienta nel sexu masculino, col fin d'amenorgar el consumu d'esti costosu productu.

Les Cruzaes fueron una importante ruta comercial creada de manera indirecta. La ruta que se creó a raigañu del movimientu de tropes, suministros, armes, artesanos especializaos, botinos de guerra, etc. reactivó la economía de munches rexones europees. Esti méritu atribuyir en parte al rei inglés Ricardu I Corazón de Lleón, que al arreyase na Tercer Cruzada consiguió importantes victories comerciales pa Europa, como por casu el restablecimiento de la Ruta de la Seda, la recuperación de les rutes de la pimienta.

Surdimientu de la banca

Marinus Claesz. van Reymerswaele 001
El Cambista y la so muyer, de Marinus van Reymerswale.

Los miembros non combatientes de la orde del Temple (los Caballeros Templarios) (sieglos XII-XIII) xestionaron una complexa estructura económica a lo llargo del mundu cristianu, creando nueves téuniques financieres (los pagarés ya inclusive la primer lletra de cambéu) que constitúin una forma primitiva del bancu modernu.

Ente los servicios ufiertaos taba'l tresporte de dineru. Los pelegrinos podíen ingresar dineru nun establecimientu y dempués dir a otru establecimientu y retiralo, inclusive ente países distintos, lo cual contribuyía a la seguridá nos caminos. Esto foi la primera lletra de cambéu.

Pero naquellos tiempos la Ilesia prohibía la usura (l'arriquecimientu per mediu del interés).[1] Asina, los templarios construyeron o ayudaron a construyir más de 70 catedrales en pocu más de 100 años, forxaron y ampararon una lexón d'artesanos… (munchos afirmen que yeren una multinacional ética”).[2]

Esti serviciu en particular (la lletra de Cambéu»), favoreció enforma'l comerciu internacional en feries, onde los comerciantes podíen volver a los sos países d'orixe ensin qu'el so dineru corriera'l peligru de ser robáu por salteadores de caminos.

Escontra finales de la Edá Media y principios del Renacimientu una banca o bancu yera un establecimientu monetariu con una serie de servicios que facilitaben enforma'l comerciu. Los pioneros nesta área fueron cambistes qu'actuaben en feries añales y básicamente dedicábense a realizar cambeos de moneda cobrando una comisión. Estos cambistes fueron creciendo, hasta'l puntu qu'apaecieron les grandes families de banqueros europees como los Médici, los Fugger y los Welser.

La era de los descubrimientos

Alredor del añu 1400, la disrupción del Imperiu mongol, la crecedera del Imperiu otomanu y el fin del Imperiu bizantín provoca que toles rutes de comerciu europees col Este queden bloquiaes. La busca de nueves rutes, el surdimientu del capitalismu mercante y el deséu d'esquizar el potencial d'una economía global, impulsó n'Europa la era de los descubrimientos.

Con éses Europa entornar na busca de nueves rutes escontra la India col fin de restablecer la importación d'especies. Pero finalmente, fueron Portugal y España los dos países que llograron el monopoliu d'estes rutes, gracies al trabayu d'esploradores como Cristóbal Colón, Vasco da Gama, Fernando de Magallanes o Juan Sebastián Elcano.

El descubrimientu d'América polos europeos supunxo otru pasu nel comerciu. El nuevu fluxu d'oru que llograben los españoles de manera «cuasi-gratuita» en América del Sur, sanió y consolidó les redes comerciales y de capital europees. La banca europea creció d'una manera esponencial y empezaron a surdir los grandes bancos europeos, como'l Bancu d'Ámsterdam, el Bancu de Suecia o'l Bancu d'Inglaterra.

El dominiu español y portugués de les nueves rutes establecíes, forzó a otres potencies europees, como Inglaterra y Países Baxos, a buscar rutes alternatives. Estos países dedicar a esquizar sistemáticamente los océanos Índico y Pacífico. Estes espediciones comerciales fueron l'empiezu del Imperiu británicu.

Comerciu tresatlánticu

Antes del sieglu XIX les travesíes transatlánticas ente América y Europa facer en barcos de vela, lo cual yera lentu y de cutiu peligrosu. Colos barco de vapor, les travesíes convirtiéronse más rápides y segures. Entós empezaron a surdir grandes compañíes oceániques con travesíes bien frecuentes. Llueu, el fechu de construyir el mayor tresatlánticu, rápido o luxosu, convertir nun símbolu nacional.

Dende'l sieglu XVII d'equí p'arriba, cuasi toles travesíes transatlánticas con destino Norteamérica, el puertu de llegada yera'l de Nueva York. Llueu'l comerciu tresatlánticu convirtió Nueva York nel primer puertu de Norteamérica, y de resultes, atraxo la mayor parte de les futures mercancíes transatlánticas y tol tráficu de pasaxeros. Nueva York convertir na capital comercial de los Estaos Xuníos (Estaos Xuníos) y una de les ciudaes más importantes del mundu. Amás, la mayor parte de los inmigrantes que diben d'Europa a Estaos Xuníos, llegaben a Nueva York, colo qu'esta ciudá tamién yera'l destín de tolos famosos y ricos viaxantes en cruceros de luxu, lo mesmo que de los probes inmigrantes, que viaxaben nes partes inferiores d'estos barcos. Poro, anque les travesíes transatlánticas podíen realizase ente cualesquier parte d'Europa y América, siempres s'asumía que'l destín yera Nueva York, nun siendo que se indicara lo contrario.

Les innovaciones nel tresporte

Antes de la revolución del tresporte del sieglu XIX, les mercancíes de consumu teníen que ser manufacturadas cerca del llugar de destín. Yera económicamente invidable tresportar mercancíes dende un llugar distante. Xuntu cola Revolución Industrial llevar a cabu una serie d'innovaciones nel tresporte que revitalizaron el comerciu. Agora les mercancíes podíen ser manufacturadas en cualquier llugar y ser tresportaes d'una manera bien barata a tolos puntos de consumu.

Una de les primeres aportaciones de la revolución del tresporte foi'l ferrocarril. Gran Bretaña foi la pionera nesti ámbitu, y por cuenta de eso, na actualidá tien la rede de ferrocarriles más trupa del mundu. N'España la primer llinia de ferrocarril construyir en 1840 ente les poblaciones de Barcelona y Mataró

N'otros llugares d'Europa y d'Estaos Xuníos, tamién tuvieron muncha importancia'l tresporte fluvial. Empezar a enanchar y a afondar munchos ríos col fin de faelos navegables. Y un pocu más palantre en munches rexones empezar a construyir trupes redes de canales navegables.

Finalmente, l'apaición del automóvil y la construcción sistemática de carreteres, provocó que les mercancíes pudieren tresportase xusto al puntu esactu del so consumu, ye lo que se conoz como distribución capilar de mercancíes.

Globalización

La globalización, dende'l puntu de vista económicu, ye un enclín deriváu del neocolonialismu que trata de faer una zona de llibre comerciu a nivel internacional. La globalización naz de resultes de la necesidá de rebaxar costos de producción col fin de dar l'habilidá al productor de ser competitivu nuna redolada global.

Numberosos grupos pacifista y ecoloxistes protesten en contra d'esti enclín, a favor d'otres polítiques más proteccionistes.[ensin referencies] Otros grupos sindicalistes tamién s'amuesen fuertemente opuestos a la globalización, pos les multinacionales treslladen puestos de trabayu dende los países desenvueltos hasta países del Tercer mundu, con sueldos muncho más baxos.

Tipos de comerciu

El comerciu ye una fonte de recursos tantu pal empresariu como pal país nel que tea constituyíu: Ente más empreses viendan el mesmu productu o brinden el mesmu serviciu abarátense los servicios.

  • El comerciu mayorista (conocíu tamién como «comerciu al per mayor» o «comerciu al mayor») ye l'actividá de compra-vienta de mercancíes que'l so comprador polo regular nun ye'l consumidor final de la mercancía: la compra coles mires de vende-y la a otru comerciante o a una empresa manufacturera que la emplegue como materia primo pal so tresformamientu n'otra mercancía o productu.
  • El comerciu minorista (conocíu tamién como «comerciu al per menor», «comerciu al menor», «comerciu detallista» o a cencielles «al detalle») ye l'actividá de compra-vienta de mercancíes que'l so comprador ye'l consumidor final de la mercancía; esto ye, quien usa o consume la mercancía.
  • El comerciu interior ye'l que se realiza ente persones que se topen presentes nel mesmu país, suxetos a la mesma xurisdicción.
  • El comerciu esterior ye'l que s'efectúa ente persones d'un país y les que viven n'otru.
  • Comerciu terrestre, comerciu marítimu, comerciu aereu y comerciu fluvial faen referencia a la manera de tresportar la mercancía y cada unu ye propiu d'una caña del derechu mercantil, que lleva'l mesmu nome.
  • El comerciu per cuenta mesma ye'l que se realiza por cuenta propia, pa sigo mesmu.
  • El comerciu per comisión ye'l que se realiza a cuenta d'otru.
  • El comerciu electrónicu el términu comerciu electrónicu (o e-commerce), fai referencia a cualquier forma de transaición o intercambiu electrónicu de bienes, información o servicios, que facilita les operaciones comerciales y que xenera polítiques gubernamentales específiques p'ameyorar la posición competitiva de les economíes; que'l so intercambiu basar na tresmisión de datos sobre redes de comunicación como internet.[3]

Sistemes

El mercantilismu

El mercantilismu ye la teoría económica que considera que la riqueza d'un país básase namái colos suministros d'oru y plata. D'equí derívase que se tienen que potenciar les esportaciones ente que se tienen que gravar fuertemente con aranceles les importaciones. Esta teoría caló intensamente nos estaos europeos nos sieglos XVII y XVIII, y ye unu de los principales motivos que favorecieron el colonialismu. Los países teníen que ser lo más independientes posibles col fin de nun importar enforma recursos d'otros países. Por esti motivu los países europeos crearon una trupa rede de colonies que suministraben a la metrópoli toos aquellos bienes necesarios.

La idea de que la riqueza mundial yera fixa y que l'únicu mediu pa consiguir más riqueza yera absorbiendo otru país, motivó les grandes guerres europees de los sieglos XVII y XVIII, como por casu toles guerres Anglu-Holandeses.[ensin referencies]

Gracies a les teoríes económiques d'Adam Smith y la teoría económica lliberal, foise dexando de llau'l mercantilismu. D'esta manera, empezar en concebir idees como que los dos partes d'una transaición comercial pueden salir beneficiaes, una y bones los bienes intercambiaos son más pervalibles pa los nuevos propietarios, o que l'oru ye a cencielles un mineral mariellu y que ye pervalible porque hai pocu.

Capitalismu

Sony building Ginza intersection Tokyo
Ginza, corazón comercial de Tokiu (Xapón).

El capitalismu ye'l sistema económicu que se instituyó n'Europa ente los sieglos XVIII y XIX. El fundamentu del capitalismu ye l'establecimientu de compañíes especializaes na compra, producción y vienta de bienes y servicios, nun mercáu llibre del control del Estáu. La única regla que rixe nun sistema capitalista puru ye la llei de la ufierta y la demanda. Esta regla afita los precios en función del grau de necesidá de les mercancíes per parte del comprador, en rellación col grau de necesidá de capital del vendedor (tamién rellacionáu cola cantidá de mercancíes almacenaes pol vendedor).

Esti sistema económicu xeneró una situación de llibre competencia nun mercáu autoregulado pola ufierta y demanda, que supunxo un nuevu cambéu nel comerciu mundial. Mientres la Revolución Industrial y los cambeos repentinos que representó, apaecieron distintes reacciones contra'l capitalismu, como'l sindicalismu, el comunismu o'l anarquismu.

Un casu especial ye l'apaición del anarquismu de mercáu qu'argumenta que'l sistema económicu-políticu vixente ye más bien un capitalismu d'Estáu que consiste en monopolios salvaguardaos pol Estáu y ye polo tanto un sistema económicu incompatible con un mercáu genuinamente llibre.

Organización Mundial del Comerciu

WTO map 2005en
Miembros de la OMC.

La Organización Mundial del Comerciu (OMC) ye una organización internacional con sede en Xinebra (Suiza), que xixila los trataos comerciales ente los sos miembros. Foi creada en 1995 como un secretariáu p'alministrar los Alcuerdos Xenerales de Tases y Comerciu, unos trataos comerciales de la posguerra mundial, que dexó munchos intereses pa llograr intercambios y abrir la competencia deslleal o monopolios.

Comerciu internacional

El comerciu dexa a los países especializase no que meyor faen y esfrutar d'una mayor variedá de bienes y servicios. Los distintos países pueden ser socios na economía mundial, según competidores.

Ver tamién

  • Comerciu xustu
  • Comerciu llibre
  • Comerciu electrónicu

Referencies

  1. En 1311, el Papa Clemente V prohibió totalmente la usura y declaró nula toa llexislación secular nel so favor.
  2. Los Templarios: La so influencia económico y financiero – Dr. D. Omar Ricardo Gómez Castañeda-
  3. MARQUINA, SANCHEZ, María de Lourdes, Gobernanza Global del Comerciu n'Internet, Ed. INAP, 1ª Edición, Méxicu, páx.149.

Enllaces esternos

2002

Abreviatures

° : fecha de nacencia

† : fecha de la muerte

Canadá

El Canadá ye un país de la fastera septentrional d'América del Norte. Les sos diez provincies y trés territorios estiéndense dende l'océanu Atlánticu al Pacíficu, y pel norte hasta l'océanu Glacial Árticu, y tienen una estensión de 9,98 millones de km², que convierten al Canadá nel segundu país más grande del mundu. La so frontera meridional colos Estaos Xuníos, amás, ye la frontera binacional más llarga del mundu. La mayoría del país tien un clima frío o mui frío n'iviernu, pero la fastera más meridional tien branos templaos. Canadá ta poco pobláu, y la mayoría'l so territoriu ta ocupáu por viesques y tundra, amás de pola cordelera de les Montañes Rocoses. Ta perurbanizáu: el 82% de los sos 35,15 millones d'habitantes concéntrense en ciudaes de gran y medianu tamañu, les más d'elles cerca de la so frontera meridional. La so capital ye Ottawa, y les trés mayores aglomeraciones de población son les ciudaes de Toronto, Montreal y Vancouver.

Varies poblaciones indíxenes habitaron l'actual Canadá por miles d'años primero de qu'aportaran los europeos. Los primeros d'estos foron los británicos y franceses, qu'establecieron colonies dende'l sieglu XVI; la primera foi la colonia de Canadá, fundada por Francia en 1535. Como resultáu de dellos conflictos armaos, la Norteamérica británica ganó y perdió territorios hasta que, a finales del sieglu XVIII, controlaba la mayoría del actual territoriu canadiense. El 1 de xunetu de 1867 les colonies de Canadá, Nueva Brunswick y Nueva Escocia federáronse pa formar un dominiu federal semiautónomu que recibió'l nome de Canadá. De magar entamó un proceso d'adición de territorios y provincies al dominiu hasta llegar a los actuales. Canadá algamó la independencia gradualmente, nún procesu qu'entamó col nomáu gobiernu responsable na década de 1830 y que finó cola patriación de la Constitución en 1982. Sicasí, dende 1931, cola promulgación del Estatutu de Westminster, Canadá yera un país práuticamente independiente, una y bones l'únicu poder que nun tenía yera'l de poder enmendar la so propia constitución.

Canadá ye una democracia parllamentaria federal y una monarquía constitucional, cola reina Isabel II d'Inglaterra como xefa d'estáu. El país, que ye oficialmente billingüe a nivel federal, ye, como resultáu de la inmigración a gran escala de munchos otros países, una de les naciones más multiculturales y con mayor diversidá étnica del mundu. Su economía ye la décima mayor del mundu, y básase na esplotación de los sos bayurosos recursos naturales y de la so importante actividá comercial. La llarga y complexa rellación ente Canadá y el so vecín del sur, Estaos Xuníos, tuvo a lo llargo de tola so historia un impautu importante na so economía y cultura.

Canadá ye un país desarrolláu qu'ocupa'l décimu llugar nel ránking del Índiz de Desarrollu Humanu, y la de so ye la décimoquinta renta per capita mayor del mundu. Ocupa los primeros llugares del mundu no que cinca a tresparencia gubernamental, llibertaes civiles, calidá de vida, llibertá económica y educación. Pertenez a la Commonwealth y a la Organización Internacional de la Francofonía, y tamién a bien d'instituciones internacionales ya intergubernamentales como les Naciones Xuníes, la Organización del Tratáu del Atlánticu Norte, el G-7, el Grupu de los Diez, el G20, el Tratáu de Llibre Comerciu d'América del Norte y el Foru de Cooperación Económica Asia-Pacíficu.

Edá de Bronce

La Edá del Bronce ye un periodu na civilización en que se desendolcó en metalurxa l'emplegu d'esti metal, resultáu de mecer cobre y estañu. Foi inventáu n'oriente mediu haza'l IV mileniu e.C. sustituyendo al Calcolíticu aunque n'otros llugares ésta última edá foi desconocida y el bronce sostitui direutamente al periodu Neolíticu. Nel África prieta, el Neolíticu ye seguíu de la Edá de Fierro.

La fecha d'adopción del bronce varía según les cultures:

N'Asia central el bronce llega alrodiu del 2000 e.C. n'Afganistán, Turkmenistán, ya Irán.

En China, adóptalu la dinastía Shang.

Nel mar Exéu establezse un área de intensu comerciu del metal en Xipre, onde esistíen mines de cobre, l'estañu trayíase incluso de les islles britániques.

La navegación foi desenrrollada d'aquella.

L'imperiu minoicu apaeció gracies a esti comerciu, sostituyíu más tarde pol micénicu.

N'Europa central , esta edá introduxose faza'l añu (1800-1600 e.C.), seguida del periodu del bronce mediu (1600-1200 e.C.), caracterizáu polos entierramientos en túmulos, que demuestren un altu grau d'estratificación social.

El Bronce tardíu desendólcase faza'l (1300-700 e.C.), caracterízase pola amburienta de los calabres, práutica que continúa en Polonia hasta l'añu 500 e.C. dientro yá de la Edá de Fierro nel periodu cultural Hallstatt, (700-450 e.C.).

Emiratos Árabes Xuníos

Los Emiratos Árabes Xuníos (n'árabe دولة الإمارات العربية المتحدة‎ 'Dawlat al-ʾImārāt al-ʿArabīyyah al-Muttaḥidah'), tamién denomaos EAX o Los Emiratos, ye un estáu allugáu al sudeste de la península arábica nel Golfu Pérsicu, n'Oriente Mediu compuestu por siete emiratos: Abu Dhabi, Ajmán, Dubái, Fujairah, Ras Al-Jaima, Sarja y Umm al-Qaywayn. Llenda con Omán al sureste y con Arabia Saudita al oeste y sur. Esti réxime de monarquía absoluta ye una federación de los siete emiratos nomaos anantes; caún tien un gobernante propiu, y xuntos los siete formen el Conseyu Supremu Federal, dirixíu por ún que tien el títulu de Presidente. La población del estáu (2013) ye de 9,2 millones d'habitantes; d'ellos 1,4 millones son ciudadanos emiratíes, y los otros 7,8 millones son expatriaos.

La ocupación humana remóntase, nesta fastera de la península arábiga, al momento de l'aparición de los humanos modernos: hai restos de 125.000 años d'antigüedá nel xacimientu Faya-1 en Mleiha (Sharjah). Consérvense llugares d'enterramientu del Neolíticu, y tamién de la Edá de Bronce; el más antiguu d'ellos, del V Mileniu e.C., ye'l de Jebel Buhais. Tres décades de conflictos marítimos, a primeros del sieglu XIX los emiratos entamaron a ser conocíos como Estaos de la Tregua tres de la firma d'un tratáu perpetuu de paz marítima colos ingleses en 1819. Esti tratáu, ratificáu en 1853 y 1892, convirtió a estos emiratos nún protectoráu británicu. El alcuerdu finó col establecimientu d'una federación independiente d'emiratos el 2 d'avientu de 1971. Seis de los siete emiratos que formen los EAX anguaño formaron la federación inicial, a la que se añedió l'emiratu de Ras al-Jaima el 10 de febreru de 1972.

La llingua oficial del país ye l'árabe, y la relixón oficial l'Islam. Les reserves de petroleu del país son les séptimes mayores del mundu, y les de gas natural les decimoséptimes. Sheikh Zayed, gobernante d'Abu Dhabi y primer presidente de los EAX, dirixó'l desarrollu del país, invirtiendo los beneficios del petroleu n'educación, asistencia sanitaria ya infraestructures. La economía del país ye la más diversificada d'ente les de tolos del Conseyu de Cooperación pa los Estaos Árabes del Golfu, y la so ciudá más populosa, Dubái, ye una importante ciudá global y un nudu perimportante de comunicaciones aérees y de comerciu marítimu. Amás, el país depende muncho menos de los beneficios del petroleu y el gas qu'en décades pasaes, y ta dirixendo la so economía hacia'l turismu y los negocios.

Los Emiratos Árabes Xuníos tienen una presencia internacional creciente, y ye una de les potencies medianes de la rexón. Ye miembru de les Naciones Xuníes, la Lliga Árabe, la Organización pa la Cooperación Islámica, la Organización de Países Esportadores de Petroleu y el Conseyu de Cooperación pa los Estaos Árabes del Golfu.

Estonia

Estonia ye un país de la Xunión Europea, asitiáu a orielles del mar Bálticu y con llendes con Rusia al este y Letonia al sur. Tien una población estimada (01.06.2010) de 1.340.021 habitantes, y el so idioma oficial ye l'estonianu.

El 20 d'agostu de 1990, el parllamentu proclamó la independencia d'Estonia, declarada illegal por Moscú pero ratificada en referendu en 1991. Dempués de los socesos d'agostu de 1991 na Xunión Soviética, el parllamentu tornó a proclamar la independencia, siendo reconocida pola Xunión Europea, los Estaos Xuníos y aceutada pola Xunión Soviética'l 6 de setiembre de 1991.

Gambia

Gambia, oficialmente República de Gambia, ye una nación d'África occidental, la más pequeña del territoriu continental africanu. Alcuéntrase arrodiada dafechu por Senegal, esceutu na so fastera occidental, onde'l ríu Gambia desemboca nel océanu Atlánticu. El so territoriu compriende les dos orielles del ríu Gambia, que-y da nome y lu atraviesa d'oeste a este hasta que desagua nel océanu. tien una estensión de 10.689 km², y una población (censu d'abril de 2013) de 1.857.181 habitantes. La so capital ye Banxul, y otres ciudaes importantes son Serekunda y Brikama.

Gambia comparte llazos históricos con otros países de la zona venceyaos col comerciu d'esclavos, que foi el principal motivu de que s'estableciera y caltuviera una colonia nel ríu Gambia. La colonia foi primero portuguesa, y conocíase-y entóncenes como A Gâmbia. Dempués, el 25 de mayu de 1765, convirtiose en parte del Imperiu británicu, col establecimientu de la provincia de Senegambia. En 1965 Gambia algamó la independencia con Dawda Jawara como presidente. Habría selo hasta 1994, cuando foi depuestu pol un golpe d'estáu dirixíu por Yahya Jammeh. Adama Barrow convirtiose nel tercer presidente del país en xineru de 2017, tres de derrotar a Jammeh nes eleiciones d'avientu de 2016. Jammeh, que a lo primero aceptó los resultaos, refugolos dempués, y eso provocó una crisis constitucional y la intervención de la Comunidá Económica d'Estaos del África Occidental, que finó cola salida del expresidente pal esiliu.

La economía del país básase nel sector agrícola y pesqueru, y especialmente nel turismu. El 48,6% de la población vivía, en 2015, perbaxu la llínia de la probeza, un porcentaxe que llegaba cuasi al 70% nes zones rurales.

Glasgow

Glasgow (Glaschu en gaélicu escocés, o Glesga n'escocés) ye la mayor ciudá d'Escocia y la tercera del Reinu Xuníu dempués de Londres y Birmingham; amás, ye l'área d'autoridá unitaria más poblada y la segunda área metropolitana más poblada del Reinu Xuníu na so contorna urbana Gran Glasgow tres el Gran Londres. Ta asitiada a les veres del ríu Clyde nes tierres baxes del centro-oeste d'Escocia. La xente de Glasgow ye conocida como Glaswegians. Coles mesmes, Glaswegian ye'l nome con que se conoz al dialeutu llocal d'escocés. Ye amás ún de los 32 Conseyos unitarios (n'inglés: council area) en que ta estremada alministrativamente Escocia, oficialmente denomináu como City of Glasgow y, como munchos de los conceyos del oeste d'Escocia, ye de mayoría llaborista.

D'antiguo, foi una “royal burgh” (ciudá real), y yera conocida como la “segunda ciudá del Imperiu Británicu” na dómina victoriana. Alzóse como un gran puertu de comerciu de trasatlánticos mientres la Revolución industrial. El Clyde foi un de los más preeminentes centros mundiales d'estelleros, construyéndose nél munchos de los revolucionarios y famosos buques de la llinia Cunard como RMS Lusitania, RMS Aquitania, RMS Queen Mary, RMS Queen Elizabeth y el RMS Queen Elizabeth 2, y el veleru real Britannia.

La ciudá creció a finales del sieglu XIX y principios del sieglu XX hasta algamar una población de más d'un millón d'habitantes, llegando a 2.088.000 habitantes en 1931. Sicasí, cola baxada de población, debío básicamente a la recolocación de xente a nueves poblaciones como East Kilbride y Cumbernauld pela rodiada de la ciudá, y los socesivos cambeos del so términu municipal de los gobiernos nacionales nun intentu d'amenorgar el poder relativu de la ciudá n'Escocia, la población actual de la City of Glasgow ye de 592.000 según el censu de 2007. La contorna urbana que formen Glasgow y la so área metropolitana cuenta, aprosimao, con 2.300.000 habitantes, lo que constitúi'l 41% de la población de toa Escocia.Al ser un puntu neurálxicu de comerciu, negocios, industria, medios de comunicación y tresporte d'Escocia, Glasgow ye una gran ciudá cosmopolita y debullera. Ye'l tercer destín turísticu más visitáu del Reinu Xuníu dempués de Londres y Edimburgu. Coles mesmes, ye'l centru económicu más importante de comerciu y de vienta al per menor d'Escocia. Glasgow ye un de los venti centros financieros más importantes d'Europa y ye la sede de munchos de los negocios a la cabeza n'Escocia, lo que la fai parte esencial de l'economía británica.

Idioma portugués

El portugués ye una llingua románica con un orixe común col gallegu. Fálase na Comunidá de Países de Llingua Portuguesa, qu'aconceya a Portugal, Brasil, Angola, Guinea-Bisáu, Mozambique, Cabu Verde, Santu Tomé y Príncipe y Timor Oriental.

Anguaño ye la llingua principal de Portugal, Brasil, Angola, Guinea-Bisáu, Mozambique, Cabu Verde, Santu Tomé y Príncipe y Timor Oriental, toos ellos países que formen la Comunidá de países de llingua portuguesa. Inda tien una pequeña cantidá de falantes en Macáu y en delles zones de la India que foron colonies portugueses: Goa, Damán y Diu y Dadra y Nagar Haveli; tamién se fala en dellos sectores de Ceilán (actual Sri Lanka), territoriu qu'enantes de formar parte del Imperiu Británicu formó parte del Imperiu portugués. De forma minoritaria, tamién se fala en colonies importantes de países de fala portuguesa establecíes en zones fronterices, por casu, en Venezuela o nes zones colindantes a Brasil d'Arxentina , Bolivia, Colombia, Paraguái y Uruguái por cuenta de la migración de brasileños na so mayor parte dedicaos al comerciu.

Laos

Laos (en laosianu ສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວ, pronunciáu Sathalanalat Paxathipatai Paxaxon Lao), oficialmente República Democrática Popular de Laos, ye un país del sureste d'Asia. Llenda al norte y noreste con Myanmar y la República Popular China, con Vietnam al este, con Camboya al sur y con Tailandia al oeste. Tien una estensión de 236.800 km² y una población estimada (xunetu de 2014) de 6.803.699 habitantes.

Laos ocupaba, en 2013, el puestu 138 del mundu nel ránking del índiz del desarrollu humanu.Un terciu de la so población vive perbaxu del nivel de la probitú, esto ye, con menos d'un dólar y 25 centavos al día, y ye'l vixésimu quintu país del mundu con más xente pasando fame acordies al Global Hunger Index. El país tamién ocupa un llugar destacáu nos llistaos de países con menor respetu polos derechos humanos, especialmente no que cinca al xenocidiu cometíu escontra la so población d'etnia Hmong.

La historia de Laos remóntase hasta'l reinu de Lan Xang, qu'esistió ente los sieglos XIV y XVIII, nel que se partió en trés reinos. En 1893 Francia formó'l protectoráu de Laos a partir de la xuntura d'esos trés reinos: Luang Prabang, Vientián y Champasak. Tres de ser ocupáu polos xaponeses demientres la Segunda Guerra Mundial, el país foi independiente dende qu'estos colaron en 1945 hasta que volvió a pasar a dominiu francés. Esti país concedió-y l'autonomía en 1949, y en 1953 Laos algamó la independencia en 1953 con una monarquía constitucional como forma de gobiernu. El reináu de Sisavang Vong, sicasí, nun foi tranquilu nin duraderu. Poco dempués de la independencia entamó una llarga guerra civil qu'acabó cola xubida al poder del movimientu comunista Pathet Lao en 1975. De magar Laos ye una república socialista de partíu únicu gobernada por un partíu comunista controláu polos xenerales del exércitu. La República Socialista de Vietnam, y el so exércitu, tienen una influyencia perimportante na política del país.

La so capital ye Vientián, y otres ciudaes importantes son Luang Prabang, Savannakhet y Pakse. El so idioma oficial ye'l laosianu. No que cinca a la so composición étnica, ye un país multiétnicu con una mayoría (60%) de población d'etnia Lao, que vive mayormente nes tierres baxes del país. La zona montañosa del país ta poblada por los Hmong, los Mon-Khmer y otros grupos étnicos. La estratexa económica del país básase na xeneración d'electricidá d'orixe hidráulicu pa vendé-yla a los sos vecinos, y ta desarrollándose enforma la esplotación de los sos recursos minerales, que fain medrar con fuercia el so productu interior brutu nos caberos años.

El país forma parte del Acuerdu de Comerciu Asia-Pacíficu, de l'Asociación de Naciones del Sureste Asiáticu (ASEAN) y de La Francophonie. Tamién pertenez, dende'l 2 de febreru de 2013, a la Organización Mundial del Comerciu.

Londres

Londres ye la capital del Reinu Xuníu y d'Inglaterra. Con más de 7 millones d'habitantes nel Gran Londres, ye la segunda mayor área metropolitana n'Europa (tres Moscú). Asitiada nes orielles del ríu Támesis nel sureste de la islla de Gran Bretaña, foi fundada al rodiu del añu 43 polos romanos col nome de Londinium, sirvió como capital de la provincia de Britania y xorreció hasta convertise nel centru del Imperiu británicu. Anguaño contribúi col 17% al PIB de la economía británica. Londres foi unu de los principales centros del comerciu y la política mundial per sieglos.

El corazón de la ciudá, l'antigua City de Londres, tovía conserva los sos llindes medievales, pero al menos, de magar el sieglu XIX, el nome de "Londres" tamién denominó a la metrópoli que medró na so redolada. Anguaño, esta aglomeración conurbana forma la rexón de Londres d'Inglaterra y l'área alministrativa del Gran Londres, col so propiu alcalde y asamblea.

Nel Gran Londres alcuéntrense cuatro llugares distinguíos como Patrimoniu de la Humanidá: la Torre de Londres; l'asitiamientu de Greenwich; el Real Xardín Botánicu de Kew; y el llugar comprendíu pol Palaciu de Westminster, l'Abadía de Westminster y la Ilesia de Santa Margarita.

La población de Londres ta formada por un altu númberu d'etnies, cultures y relixones, amás na ciudá fálense más de 300 llingües. En 2006 la población oficial yera de 7.512.400 na área del Gran Londres. En 2001 l'área urbana del Gran Londres tenía una población de 8.278.251 y l'área metropolitana tien una población estimada de 12 a 14 millones de personas. La rede de tresporte público, alministrada por Transport for London, ye una de les más estenses del mundu, y l'Aeropuertu Heathrow ye l'aeropuertu con más tráficu internacional del mundu.

Lucanidae

Los lucánidos (Lucanidae) son una familia de coleópteros polífagos de tamañu mediu a grande (10-90 mm), con unes 930 especies descrites. Dalgunos son conocíos col nome vulgar de vacallories, pol gran desenvolvimientu de los quexales de los machos.

Viven preferentemente en montes formaos por árboles de fueya ancha y aliméntense de cazumbre, yemes o fueyes de los árboles. Les femes depositen los güevos en tueros vieyos, toconos, etc., onde se desenvuelven les canesbes. Delles especies, como Lucanus cervus tarden cinco o más años n'algamar l'estáu adultu.

Los lucánidos son bien apreciaos polos coleccionistes, y esiste un comerciu internacional, non siempres llegal, con delles especies especialmente grandes o vistoses.

Miami

Miami ye una ciudá d'Estaos Xuníos d'América allugada na parte sureste de Florida alredor del ríu Miami, ente los Everglades y l'océanu Atlánticu. Ye la sede del condáu de Miami-Dade. Foi fundada'l 28 de xunetu de 1896 y según el censu de 2009 cuenta con una población de 433.136; la so área metropolitana engloba a más de 5,4 millones d'habitantes, lo que la convierte na séptima más grande de los Estaos Xuníos. Les Naciones Xuníes calcularon que Miami se convirtió na novena área metropolitana más grande del país, detrás de Los Angeles, Nueva York, Chicago, Washington D.C., Filadelfia, Boston, San Francisco y Dallas.Ye considerada una ciudá global d'importancia nes finance], el comerciu, los medios de comunicación, entretenimientu, artes y comerciu internacional. Ye sede de numberoses oficines centrales de compañíes, bancos y estudios de televisión. Ye, tamién, centru internacional del entretenimientu popular en televisión, música, moda, cine y artes escéniques. El puertu de Miami ye consideráu'l puertu qu'alluga'l mayor volume de cruceros del mundiu y ye sede, tamién, de delles compañíes de llinies de cruceros. Amás, la ciudá tien la mayor concentración de bancos internacionales de too Estaos Xuníos.

En 2008, foi galardonada col títulu "Ciudá más llimpia d'Estaos Xuníos" de la revista Forbes pel so añu trabayando pola calidá del aire, grandes espacios verdes, les sos llimpies agües potables y cais, y diversos programes de reciclaje. Nesi mesmu añu, Miami asitióse como la tercer ciudá estauxunidense más rica y la ventiavu segunda del mundu, según un estudiu d'UBS AG.

Organización de les Naciones Xuníes

La Organización de les Naciones Xuníes (ONX) o Naciones Xuníes, fundada'l 24 d'ochobre de 1945 en San Francisco (Estaos Xuníos), tres la fin de la Segunda Guerra Mundial, ye la mayor organización internacional del mundu.

Portugal

Portugal (o Pertual, en mirandés y llionés), oficialmente República Portuguesa, ye un país continental y atlánticu asitiáu nel sudoeste d'Europa, na fastera occidental de la Península Ibérica y nel Atlántcu Norte. Tien una superficie de 92.391 km² y ye la nación más occidental d'Europa, llendando al norte y al este con España y al sur y al oeste col Océanu Atlánticu. El so territoriu inclúi los archipiélagos atlánticos d'Azores y Madeira, que son sendes rexones autónomes colos sos propios gobiernos rexonales.

Portugal ye l'estáu más antiguu de la Península Ibérica, y ún de los más vieyos d'Europa. Pol so territoriu pasaron y asentáronse bien de pueblos dende la dómina prehistórica: preceltes, celtes, cartaxineses, romanos, visigodos y suevos. Portugal, como país, estableciose demientres la nomada Reconquista cristiana, la guerra escontra los musulmanes qu'invadieran la Península Ibérica en 711. Pesie a los intentos d'independizase de magar foi fundáu como un condáu en 868, nun sedría hasta dempués de la batalla de San Mamede (1128) cuando los soldaos d'Afonso Henriques derrotaron a los que dirixía so ma, Teresa, cuando el Condáu de Portugal afitaría la so soberanía y el propiu Afonso se proclamara a sigo mesmu Príncipe de Portugal. Sedría proclamáu rei na batalla d'Ourique, en 1139, y reconocíu como talu polos reinos vecinos nel tratáu de Zamora (1143).

Nos sieglos XV y XVI Portugal estableció'l primer imperiu global, convirtiéndose nuna de les principales potencies económiques, polítiques y militares del mundu. Demientres esta época, conocida como Era de los Descubrimientos, los esploradores portugueses foron pioneros na esploración marítima, especialmente embaxu'l patrociniu del príncipe Enrique'l Navegante y del rei Xuan II, con viaxes tan notables como'l que llevó a Bartolomé Díaz más allá del Cabu de Bona Esperanza (1488), el descubrimientu de la ruta marítima a la India por Vasco da Gama en 1497-98 o'l descubrimientu de Brasil (1500).

Nestos sieglos Portugal monopolizó'l comerciu d'especias, y espardió'l so imperiu con campañes militares n'Asia. Por embargu, socesos como la destrucción de Lisboa por un terremoto en 1755, la Revolución Industrial, la Guerra de los Siete Años, la ocupación del país demientres les Guerres Napoleóniques y la independencia de Brasil (1822) foron acabando pasín ente pasu col poderíu portugués.

la revolución de 1910 acabó cola monarquía y estableció la Primer República Portuguesa, un réxime inestable que foi suprimíu pol réxime autoritariu de dereches conocíu como Estado Novo. La democracia habría volver dempués de la Revolución de los Claveles de 1974, que punxo fin a la Guerra Colonial Portuguesa. Perpoco dempués garantizóse-y la soberanía a cuasi tolos territorios d'ultramar; la devolución de Macáu a China en 1999 marcó'l final del que puede considerase l'imperiu colonial de mayor duración de tolos europeos.

Portugal dexó una importante influencia cultural y arquitectónica per tol mundu, un legáu de 300 millones de falantes de llingua portuguesa y de un garapiellu de llingües criolles de sustratu portugués. Ye un país desarrolláu, con un réxime republicanu xunitariu semipresidencialista, con una economía avanzada y altos estándares de vida. Ye miembru de les Naciones Xuníes, la Xunión Europea, la OTAN y la OCDE, y formó coles sos ex-colonies la Comunidá de Países de Llingua Portuguesa.

Rusia

Rusia o la Federación Rusa ye'l país más grande del mundu, espardiéndose per Europa y Asia. Tien una superficie de 17.075.400 kilómetros cuadraos, más de la novena parte de la tierra firme del planeta, con una gran variedá d'entornos naturales y relieves. Esta república semipresidencialista, aniciada por 83 elementos federales, ye'l novenu país por población al tener 142.000.000 habitantes. Ocupa tol norte d'Asia y alreor del 40% d'Europa (cimeramente Europa Oriental), siendo un país trescontinental. En Rusia hai 9 fasteres horaries, dende UTC+2 hasta UTC+11, ensin incluyir UTC+4. Rusia tien les mayores reserves de recursos minerales y enerxéticos tovía ensin esplotar, y ye considerada la mayor superpotencia enerxética. Tien les mayores reserves de recursos forestales y la cuarta parte d'agua doce non conxelada del mundu.

Rusia ye, xunto con China, el país qu'allenda con más países y el que tien les llendes más grandes. Tien llendes comunes colos vinientes países (entamando pel noroeste y siguiendo'l sentíu antihorariu): Noruega, Finlandia, Estonia, Letonia, Bielorrusia, Lituania, Polonia, Ucraína, Xeorxa, Azerbaixán, Kazakstán, China, Mongolia y Corea del Norte. Amás tien llendes marítimes con Xapón y Estaos Xuníos (al traviés d'Alaska). Les sos costes tan bañaes pol Océanu Árticu, l'Océanu Pacíficu y por mares interiores como'l Mar Bálticu, el Mar Negru y el Mar Caspiu.

La hestoria del país entamó colos eslavos orientales. Los eslavos remanecieron como un grupu reconocible n'Europa ente los sieglos III y VIII d.C. Fundáu y dirixíu por una clas noble vikinga guerrera y los soso descendientes, el primer estáu de los eslavos orientales, la Rus de Kiev, aprució nel sieglu IX y adoptó'l cristianismu procedente del Imperiu Bizantín en 988, entamando una remestura de les cultures bizantina y eslava que definiría la cultura rusa durante'l siguiente mileniu. Posteriormente la Rus de Kiev desanicióse en munchos pequeños estaos feudales, de los que'l más poderoso yera'l Principáu de Moscú, que se tornó na fuercia cimera de l'amestadura rusa y la llucha pola independencia escontra la Horda d'Oru. Dapoco Moscú ameció los principaos rusos de la redolada y entamó a dominar nel legáu cultural y políticu de la Rus de Kiev. Nel sieglu XVIII la nación espardióse per aciu de la conquista, anexón y esploración hasta tornase nel Imperiu rusu, el tercer imperiu más grande de la hestoria al espardese dende Zaratu de Polonia|Polonia]] nel oeste, hasta l'océanu Pacíficu y Alaska.

Rusia afitó un poder y influencia mundial dende los tiempos del Imperiu rusu hasta ser el mayor y dominante país constituyente de la Xunión Soviética (XRSS), el primer y más grande estáu socialista constituyíu constitucionalmente y una superpotencia reconocida. El país puede presumir d'una llarga tradición d'escelencia en tolos aspeutos de les artes y les ciencies. La Federación Rusa fundóse al sumise la Xunión Soviética en 1991, pero ye reconocida como la heredera de la personalidá llegal de la Xunión Soviética. La so economía tien un de los mayores crecimientos del mundu. Ye l'octavu país por PIB nominal, col quintu presupuestu militar más grande del mundu. Ye un de los cinco países con armes nucleares reconocíos y tien el mayor arsenal d'armes de desaniciu masivu del mundu. Rusia ye miembru permanente del Conseyu de Seguridá de Naciones Xuníes, miembru del G8, APEC y OCS, con gran influencia nel espaciu postsoviéticu, particularmente na Comunidá d'Estaos Independientes (CEI).

Sistema Integráu d'Información Taxonómica

El Sistema Integráu d'Información Taxonómica, conocíu davezu poles sos iniciales n'inglés ITIS (Integrated Taxonomic Information System), ye una sociedá designada por que seya la fonte que suministre una información fiable y consistente sobre la taxonomía de les especies biolóxiques.

El ITIS formóse orixinalmente en 1996 como'l Sistema Interaxencies d'Información Taxonómica», un grupu dientro del Gobiernu Federal de los Estaos Xuníos, con implicaciones d'axencies, dende'l Departamentu de Comerciu hasta'l Smithsonian Institution. Anguaño ye un organismu internacional, con axencies participes de los gobiernos canadiense y mexicanu, y collaborando con otres axencies internacionales.

ITIS ayuda a ellaborar una base de datos completa y accesible d'información taxonómica pa caúna de les especies y de los taxones reconocíos, incluyendo tantu'l llugar nel sistema xerárquicu de la clasificación científica , como les referencies a les autoridaes na materia que lu asitiaron na so posición taxonómica. Les sos prioridaes iniciales son nes especies de Norteamérica, pero usa los resultaos de les investigaciones internacionales. La so bas de datos puede pescudase dende la páxina oficial n'Internet de la organización.

La taxonomía biolóxica nun ye inamovible, y les opiniones sobre'l correutu estatus del taxón a tolos niveles, y sobre la so correuta situación, son constantemente revisaos, como resultaos de nueves investigaciones, y munchos aspeutos de la clasificación permanecen siempres en tela de xuiciu. La bas de datos del ITIS ta puesta al día tanto como ye dable, cuntando coles nueves investigaciones, y l'información que remana ye la más averada pa representar un claru consensu de les opiniones taxonómiques más actualizaes. Esta información nun ye definitiva, y ye probable más fiable pa dellos grupos que para otros. Tien de constrastase con otres fontes qu'heba disponibles, y cola lliteratura científica primaria en tolo posible.

África del Norte

África del Norte ye la rexón qu'ocupa l'estremu noroccidental del continente africanu. La Organización de les Naciones Xuníes, nel so xeoesquema, considera parte d'ella los siguientes estaos y territorios: Arxelia, Exiptu, Libia, Marruecos, Sudán, Tunicia y el Sáḥara Occidental. Amás d'ellos, tamién pertenecen a la rexón delles posesiones españoles (Ceuta, Melilla y dellos pequeños isllotes averaos a la costa de Marruecos) y los archipiélagos atlánticos de Canaries y Madeira.

Arxelia, Marruecos, Túnez y Libia formen, en conxuntu, la rexón xeográfica del Magreb, que ye una pallabra árabe que significa "atapecer". Exiptu estiéndese hacia l'este, y como la península del Sinaí forma parte del so territoriu, podría consideráselu tamién como parte del Asia Occidental.

La distinción ente África del Norte y la mayoría del África subsaḥariana ye ecolóxica y históricamente significativa, porque'l desiertu del Sáḥara tien sío una barrera que torgó la comunicación de les poblaciones asitiaes al norte y al sur d'elli durante bona parte de la historia moderna dende que, alredor del añu 3.500 e.C., la rápida desertificación de la zona debida a cambeos na órbita de la Tierra separtó la evolución cultural y histórica de les tierres situaes al norte con respeutu al restu del continente. Como les civilizaciones marítimes (fenicios, griegos, romanos, musulmanes y otros) facilitaron la comunicación, la emigración y el comerciu a lo llargo de les costes del mar Mediterraneu, les cultures del África del Norte estrecharon los sos contactos muncho más coles del Asia Suroccidental y Europa que coles del África subsaḥariana.

N'otres llingües

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.