Verlossing

Verlossing (Engels: Salvation) in godsdiens, is die redding van die siel van sonde en die gevolge daarvan.[1] Dit kan ook genoem word "bevryding" of "verlossing" van die sonde en die gevolge daarvan.[2]

Afhangende van die godsdienstige tradisie is ons redding beskou word veroorsaak deur die vrye wil en genade van 'n godheid (in teïstiese godsdienste), of deur 'n persoonlike verantwoordelikheid en self-poging (bv. in die sramanic en Yogic tradisies van Indië). Godsdienste dikwels beklemtoon die noodsaaklikheid van beide persoonlike poging-byvoorbeeld, bekering en asketisme-en goddelike aksie (bv. genade).

Binne soteriologie, verlossing het twee verwante betekenisse. Aan die een kant is dit verwys na die verskynsel van gered deur goddelike agentskap-so as dit die geval is in Christendom, Judaïsme en Islam. Aan die ander dit verwys na die verskynsel van die siel gered word (soos in "veilige") van 'n paar ongelukkige lot. In die voormalige, goddelike agentskap gee aanleiding tot die situasie van die laasgenoemde. Maar selfs binne die Islam en die Christendom toewyding, petisie, gebed en liturgiese deelname is nie genoeg nie alleen oor verlossing te bring. Asketisme en bekering nodig is van beide 'n praktiese en sakramentele punt van die oog.

Die akademiese studie van redding word genoem soteriologie. Dit gaan self met die vergelykende studie van hoe die verskillende godsdienstige tradisies swanger redding en hoe hulle glo dat dit gedoen word of bereik. In die Indiese gelowe, byvoorbeeld, die konsep van redding (wat genoem word Moksha) vry van 'n ​​eindelose proses van transmigrasie van die siel, 'n geloof wat afwesig is van die Abrahamitiese soteriologie. In Djainisme en Boeddhisme goddelike agentskap nie 'n rol in die redding[3]aangesien beide gelowe beskou die saak vanuit 'n suiwer oorsaaklike oogpunt.

In beide die Oos-en Wes godsdienste verlossing is ook die verskynsel van gered van dood, maar hier is nie bedoel om biologiese dood nie, maar die lyding en vernedering in die lewe as gevolg van die gevolge van die sonde. In die Christendom een wat bereik het die heil word gesê om te ervaar en die land beërwe die ewige lewe in God of wat in Boeddhisme genoem word nirvana (waarvan die sinoniem amaravati "doodminderheid").

Jesus Saves Neon Cross Sign Church 2011 Shankbone
Neon lig met die woorde: Jesus Red in New York.

Verwysings

  1. The saving of the soul; the deliverance from sin and its consequences" OED 2de ed. 1989
  2. Wilfred Graves, Jr., In Pursuit of Wholeness: Experiencing God's Salvation for the Total Person (Shippensburg, PA: Destiny Image, 2011), 9, 22, 74-5.
  3. Charles Goodman, Consequences of Compassion: An interpretation and Defense of Buddhist Ethics, Oxford University Press, 2009. ISBN 978-0-19-537519-0
31 Oktober

31 Oktober is die 304de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (305de in ’n skrikkeljaar). Daar volg nog 61 dae in die res van die jaar.

Brief aan die Romeine

Die Brief aan die Romeine is die 6de boek in die Nuwe Testament van die Bybel. Die brief is gerig aan die gelowiges in Rome, die hoofstad van die Romeinse Ryk, om hulle in te lig oor die evangelie en Paulus se beplande besoek aan hulle.

Die brief het twee hoofdele: 'n leerstelling (hoofstuk 1-11) en 'n praktiese of etiese deel (hoofstuk 12-15). In die eerste deel wys die apostel daarop dat alle mense, Jode sowel as nie-Jode, sondaars is, en nie deur wetsonderhouding verlos kan word nie. Die verlossing is uit genade deur God geskenk en God spreek dié vry wat in Jesus glo. Daaruit volg 'n nuwe lewe waarin die Heilige Gees vrede en oorwinning bring. Aan hierdie nuwe lewe kan ook die Jode (wie Christus verwerp het), deel hê as hulle die voorbeeld van die heidene volg en in Christus glo.

In die tweede deel van die brief word praktiese aanwysings gegee vir die gedrag van die gelowiges, onderling sowel as teenoor die owerheid en alle mense. Hier is die sleutelwoord die liefde tot God en die medemens. Die brief sluit af met persoonlike groete aan verskillende mense in Rome en met 'n lofprysing tot God.

Christendom

Die Christendom is 'n religie wat bely dat Jesus Christus die Seun van God is en verlossing verkondig aan die volgelinge van hierdie geloof, wat as Christene bekend staan. 'n Belangrike onderdeel van die verlossing is die idee van versoening wat deur Jesus Christus bewerk is tussen God en mens en dit illustreer een van die kern karaktereienskappe van God, naamlik sy genade. Christene glo dat die toestand van die wêreld duidelik wys dat daar 'n skeiding tussen God en sy skepping bestaan. Die skeiding is veroorsaak deur sonde, oftewel eie belang, onder mense en 'n verlies aan 'n oop verhouding met hulle Skepper. Christene glo dat God as Jesus na mense uitreik sodat die skeiding tussen Hom en die mense verwyder kan word.

Die kern geloof van Christene word aangetref in die bekende vers, Johannes 3:16 - "Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê." Die belangrikste deel van die Christelike geloof is die van redding, wat ook verlossing of wedergeboorte genoem word. Hierdie redding is redding uit en vergifnis van sonde, en ook verlossing van hel. Die Bybel stel dit duidelik dat alle mense as sondaars gebore word, en dat hulle die straf vir hul sonde verdien. Dit is waarom Jesus Christus moes sterf, om die straf van sonde namens ons te neem. Christene glo daarom volgens die Bybel dat verlossing verkry word as God iemand se sonde vergewe en hom aanneem as Sy kind, wanneer die persoon in Christus glo om hom te red en sy sonde erken en bely.Die Christendom is tans die religie met die grootste aantal volgelinge.

Christene

Christene glo in die drie-enige God – Vader, Seun en Heilige Gees – Skepper van die hemel en die aarde en die Onderhouer van alle dinge. Hulle glo dat Jesus Christus, die Seun, sowat 2000 jaar gelede aan die kruis gesterf het om die sondige mens van sy sondes te verlos, opgestaan het uit die dood, opgevaar het na die hemel en op 'n dag sal terugkeer om die mensheid te oordeel.

Christene beskou die Bybel as die onfeilbare Woord van God. Hulle glo voorts in verlossing deur genade, met antwoorde dat 'n mens nooit die ewige lewe op grond van goeie werke deelagtig kan word nie, maar suiwer deur God se genadige redding (jou "wedergeboorte").

Wedergebore Christene verklaar met 'n absolute sekerheid dat hulle geredde kinders van God is wat tot in alle ewigheid deel sal hê in Sy koninkryk – en in dié opsig verskil die Christendom radikaal van ander godsdienste.

In Suid-Afrika, soos wêreldwyd, is die Christendom egter in talle kerkgenootskappe en sektes versplinter. Dikwels is die skismas (kerkskeuringe) die gevolg van verskillende interpretasies van minder kardinale sienings wat tog nie die hoofboodskap van die Christendom aantas nie.

Die woord "Christen" kan manlik of onsydig wees en "Christin" verwys na 'n vroulike persoon.

Galasiërs

Die brief aan die Galasiërs is die 9de boek in die Nuwe Testament van die Bybel. Die brief is geskryf om die gemeente van Galasië te waarsku teen die optrede van sekere dwaalleraars wat van elders af ingedring het. Hierdie mense het die gesag van die apostel betwis en het verkondig dat die nie-Jode slegs ook gered kon word deur die wet van Moses te onderhou. Paulus reageer skerp deur daarop te wys dat hy sy apostelskap direk van Christus ontvang het en dat verlossing verkry word deur in Christus te glo, nie deur wetsonderhouding nie. Christus het die gelowige vrygemaak van die wet, en nou moet die vrug van die Heilige Gees in hulle lewe sigbaar word. Die inhoud van hierdie brief kom deels ooreen met dié van die brief aan die Romeine.

Gnostisisme

Gnostisisme (afgelei van Grieks gnosis "kennis") is 'n sinkretistiese filosofiese en religieuse beweging wat 'n aantal verskillende geloofstelsels in die Christelike en daarnaas ook Joodse en Egiptiese wêreld behels. Hulle gemeenskaplike geloofsbasis is die oortuiging dat mense goddelike siele is wat in 'n stoflike wêreld gevange is. Gnostici glo dat die stoflike wêreld deur 'n onvolkome gees of skeppergod, die Demiurg, geskep is en oorheers word, wat dikwels ook as 'n beliggaming van die kwaad of die Abrahamse god van die Hebreeuse Skrifte (die Ou Testament) geïdentifiseer word.

Daar bestaan 'n ander, hoër wese of God, wat die goeie beliggaam, maar vanweë sy groot afstand van die mens en sy enigmatiese en onkenbare natuur moeilik ervaarbaar word. Om hulleself van die onvolkome stoflike wêreld te kan bevry benodig 'n mens gnosis of esoteriese spirituele kennis wat net vir 'n geleerde elite beskikbaar is. Sommige Gnostiese groeperings identifiseer Jesus van Nasaret as 'n beliggaming van die Christus wat met sy vleeswording gnosis na die Aarde gebring het.

Gnostiese Christene het dikwels geen vaste kerkorganisasie ontwikkel nie, maar het eerder geprobeer om deur middel van 'n persoonlike soektog die spirituele vereniging met die goddelike te ervaar, en hiervoor was suiwer geloof nie voldoende nie.

Gnostisisme was in die eerste eeue voor Christus baie gewild in die Mediterreense en Oosterse gebiede en het ook tot 'n magtige beweging in die vroeë Christendom ontwikkel, maar is later, toe sy mededingers, die destydse proto-ortodokse stromings, tot die amptelike religie in die Romeinse Ryk verklaar is, as 'n dualistiese kettery beskou en onderdruk. Met die uitbreiding van Islam is die aantal Gnostici gedurende die Middeleeue steeds verminder, alhoewel daar ook in Wes-Europa magtige Gnostiese bewegings soos die Kathare ontwikkel en kleiner geïsoleerde groepe deur die eeue heen bestaan het.

Die term Gnostisisme het eers in die 17de eeu gebruiklik geraak en is destyds gebruik om na 'n verskeidenheid antieke Christelike bewegings te verwys wat deur hulle tydgenote as radikaal dualistiese groeperings beskou is en wat die hoogste trap van verlossing deur middel van esoteriese openbaring en mistiese spiritualiteit wou bereik.

Gnostiese stromings en leerstellings het in Europa en Noord-Amerika in die filosofieë van verskillende esoteries-mistiese bewegings van die 19de en 20ste eeu weer 'n belangrike rol gespeel. 'n Aantal groepe beweer dat hulle herstigte moderne weergawes of voortsettings van vroeëre Gnostiese bewegings is.

Met die herontdekking van Christelik-Gnostiese tekste soos die Nag-Hammadi-geskrifte was dit moontlik om die kennis aangaande die Gnostiese beweging aansienlik uit te brei. Alhoewel die presiese verhouding tussen Gnostisisme en die vroeë Christendom tans in baie opsigte nog onduidelik bly, toon die Evangelies van Thomas en Maria (waarin Maria Magdalena as 'n leidende apostel beskryf word), moontlik ook dié van Johannes, wat volgens sommige navorsers deur Maria Magdalena geskryf is, Gnostiese trekke.

Die Gnostiese Christendom het blykbaar die leerstellings van Jesus as die pad van verlossing beklemtoon – en nie sy dood en opstanding nie. Sommige Christene het hul geloof na aanleiding van die Gnosties-Christelike tekste begin herwaardeer en wegbeweeg van die ortodokse tradisie na 'n spirituele Christendom. Kerke soos die Ecclesia Gnostica in die Verenigde State en die Ecclesia Gnostica Aeterna in Europa het voortgespruit uit die herontdekking van Jesus van Nasaret se spirituele boodskap.

Die geskiedenis van die Gnostisisme hou nou verband met die geskiedenis van die Christendom. Hoewel elemente van voor-Christelike okkultisme, die Judaïsme, astrologie, Zoroastrisme en Griekse filosofieë 'n belangrike deel van die Gnostisisme vorm, het die Gnostisisme as selfstandige godsdiens eers werklik saam met die vroeë Christendom ontwikkel en gegroei.

Hebreërs

Die brief aan die Hebreërs is die 19de boek in die Nuwe Testament van die Bybel. Die brief is gerig aan 'n groep Joodse Christene om hulle te waarsku teen verslapping en afvalligheid. Jesus Christus is meer verhewe as die engele: Hy is die Seun van God en die finale openbaring van die genade van God. Hy het vir Jesus as ewige Hoëpriester aangestel om deur sy priesterdiens en offerbloed eens en vir altyd versoening te doen en so 'n einde te maak aan die tempeldiens en diereoffers van die Joodse godsdiens. Hierdie verlossing mag nie verontagsaam word nie. In tyd van verdrukking moet die Christene volhard in die geloof, soos bekende gelowiges uit die Ou Testament gedoen het, die oog gevestig op Jesus, die Begin en Voleinder van die geloof.

Jesaja

Jesaja is die 23ste boek in die kanon van Hebreeuse Geskrifte wat as Ou Testament in die Bybel opgeneem is. Die boek Jesaja (1-39) handel oor die tyd van Jesaja (740-690 v.C.) toe Juda en Israel gevaar geloop het om deur die Assiriërs ingeneem en in ballingskap weggevoer te word. Jesaja waarsku die verbondsvolk om net op die Here te vertrou en om hulle te weerhou van koalisies met ander nasies. Die Here eis bekering, 'n lewe van reg en geregtigheid en geloof en vertroue in Hom. Jesaja lê veral nadruk daarop dat die Here heilig is en die sonde van die volk, onder ander die vormgodsdiens en onreg aan hulpeloses, vernietigend gaan straf. Tog sal Hy sy volk laat wees soos 'n afgekapte stomp waaruit 'n nuwe lootjie uitloop, want hy is God, Hy regeer. Hy handhaaf sy verbondsverhouding met sy volk en sal hulle red, onder ander deur 'n persoon wat op 'n besondere manier daarvoor toegerus is, 'n koning uit die stam van Dawid (7:14 e.v.;9:1-6;11:1-10). Dan sal die ander nasies die Here dien in sy vrederyk.

Jesaja was 'n profeet wat ca. 740 tot 700 v. C. in Jerusalem geleef en gewerk het. Sy profesieë is versamel in die Bybelboek wat na hom vernoem is en bestaan uit 66 hoofstukke, waarvan die oorsprong nie altyd baie duidelik is nie. Alle hoofstukke is in elk geval nie deur hom geskryf of uit sy tyd nie.

Joga

Joga (Sanskrit: "verbinding", "vereniging"), is 'n tegniek wat onder die Hindoes in Indië ontstaan het en wat daarop gemik is om "die siel uit die wêreld te bevry sodat dit met die Absolute of sy god een kan word". Hoewel joga 'n rigting in of skool van die Hindoe-godsdiens is, vorm dit deel van verskeie filosofieë. Verskeie soorte joga, waarin die klem op onderskeidelik filosofie, die magiese, mistiek, godsdiens af intellek gelê word, het gevolglik ontwikkel. AI die soorte joga het egter punte van ooreenstemming. In die Weste het die belangstelling in joga sedert 1965 toegeneem, maar die klem word hoofsaaklik net op liggaamsoefeninge en ontspanningstegnieke gelê. Transendentale meditasie (TM) het in die Weste ook taamlik byval gevind. Met die Sanskritterm joga word in die Hindoeïsme bedoel al die tegnieke en dissiplines wat die mens aanwend om tot moksa (verlossing, eenwording met die al) te kom. Omdat die Hindoes glo dat daar talle maniere van verlossing bestaan, het verskeie soorte joga ontstaan. By al die soorte word egter van die standpunt uitgegaan dat die mens eers vry kan word as hy hom deur middel van selfdissipline en insig van die ban de wat hom aan die wêreld bind, kan losmaak. Dit is belangrik om te doen of na te laat wat "normale" mense nie doen of nalaat nie, en andersom. Joga beteken dus in die eerste plek metodiese inspanning, 'n selfopgelegde juk, en dissipline. In die tweede plek, en veral in die mistiek, beteken joga vereniging van die jogi met sy wesenlike natuur, met die Absolute, of met sy god. Joga is op sigself nie 'n filosofie nie, maar 'n "losmaak"-metode wat in talle verlossingsfilosofieë gebruik word. So is daar byvoorbeeld Vedanta-joga, Boeddhistiese joga, djnana-joga, karma-joga, ensovoorts.

Joodse kalender

Die Joodse kalender (Hebreeus: הלוח העברי, ha-loeag ha-iwri), ook Joodse jaartelling of Hebreeuse kalender genoem, is 'n maansonkalender, oftewel lunisolêre kalender, wat deur Jode gebruik word en begin met die jaar waarin glo – volgens die Bybelse berekening – die skepping van die wêreld (of die Anno Mundi) plaasgevind het. Volgens die Tanag het die skepping van die wêreld deur God in die jaar 3761 v.C. (Gregoriaanse kalender) in die maand Tisjrie (herfs) plaasgevind. Gevolglik begin die nuwe jaar op Rosj haSjana (hoof van die jaar), 'n belangrike tweedaagse periode van gebed en inkeer, wat in September of Oktober volgens die Gregoriaanse kalender plaasvind. Die Joodse jaar begin egter in die maand Nisan (lente), dié maand van verlossing, toe die Volk van Israel uit Egipte vertrek het. Tot vandag toe word die verlossing hoër geag as die skepping, dus word vir godsdienstige gebruik Nisan as die eerste maand in die Joodse kalender beskou, terwyl Tisjrie as sewende maand beskou word.

Die Joodse kalender beskik altesaam oor vier nuwejaarfeeste, waarvan Rosj haSjana die vernaamste is. Die drie ander nuwejaarfeeste is Toe biSjwat ("nuwejaar van bome"), Rosj haSjana LaBehemá ("nuwejaar van plaasdiere") en 1 Nisan vir die telling van die maande en bepaling van die groot feeste asook vir die berekening van die jare van 'n Joodse koning se regering. Die einde van die jaarlikse leessiklus van die Tora en die begin van 'n nuwe leessiklus in die sinagoge word op Simgat Tora gevier.

Die begin van maande in die Joodse kalender word altyd na die maan bereken. 'n Maanmaand duur 29,5 dae, 12 ure, 44 minute, en ongeveer 3 sekondes (29,5305941 dae) – dus het die Joodse maande afwisselend 29 of 30 dae. Aangesien daar 12 Joodse maande is, het 'n gewone Joodse jaar 354 dae, sowat 11 dae minder as die sonjaar. Hierdie probleem word opgelos deur – binne 'n wederkerende periode van 19 jaar – sewe keer 'n skrikkelmaand by te voeg, in die 3de, 6de, 8ste, 11de, 14de, 17de en 19de jaar. Hierdie skrikkelmaande het as 'n reël 30 dae waardeur die kalender na 19 jaar weer in pas met die sonkalender sal wees. Die naam van die skrikkelmaand is Adar alef (Adar 1), oftewel eerste Adar, en dit gaan die gewone maand Adar vooraf. Dié word in 'n skrikkeljaar Adar bet (Adar 2), oftewel tweede Adar, genoem. As gevolg van dié aanpassing is die Joodse kalender 'n maan- en sonkalender, terwyl die Christelike kalender 'n suiwer sonkalender en die Islamitiese kalender 'n suiwer maankalender is. Die maandname is van Galdeeuse oorsprong en dateer uit die tydperk van die Babiloniese ballingskap.

Kolossense

Die brief aan die Kolossense is die 12de boek in die Nuwe Testament van die Bybel. Die brief kom gedeeltelik ooreen met dié aan die Efesiërs. Daar is ooreenkoms in die omstandighede waarin dit geskryf is, in gevangeskap en ook in die inhoud. Dit blyk dat dwaalleraars die gemeente verwar het. Volgens hulle dwaalleer word daar 'n belangrike funksie toegeken aan geestelike magte en die mens moet hulle oorwin deur wettiese godsdienstige reëls na te kom. Die brief beklemtoon dat hulle nie die mens se sondige drifte beheers nie. Verlossing word alleen deur die kruisdood van God se Seun verkry. Die gelowiges is lede van een liggaam, die kerk, waarvan Christus die hoof is, en hulle moet mekaar liefhê. Die liefde bind hulle saam tot volmaakte eenheid.

Mahayana

Mahayana (Sanskrit: महायान, mahāyāna; mahā "groot", yāna "voertuig" of "weg") is een van die hoofstrominge in Boeddhisme. Dit het omstreeks die 1ste eeu n.C. ’n aparte Boeddhistiese beweging geword in die noordweste van Indië. In die 2de eeu het dit na China versprei. ’n Sentrale idee in die Mahayana is dié van bodhisattvas: dat alle mense verligting kan behaal en nie net Boeddha nie.

Volgens Paul Williams (1989) was die ontwikkeling van die Mahayana ’n stadige, geleidelike proses en het dit nie uit ’n skeuring ontstaan nie. Mahayana- en nie-Mahayana-monnike kon sonder onenigheid in dieselfde klooster bly, solank hulle dieselfde kloosterreëls gevolg het. Volgens Ninian Smart (1989) het die Mahayana ontstaan vanweë die spanning oor die vraag of ’n individu wat homself met behulp van dhyana inspan om tot verligting te kom, nie eintlik ’n selfsugtige daad verrig nie. Die probleem is opgelos met die idee van bodhisattvas, wat uit meelewing hul eie verlossing uitstel om ander te help verlos.

Die Mahayana word ook "die groot voertuig" genoem, in teenstelling met "die klein voertuig", of Theravada-Boeddhisme. Albei strominge bestaan egter naas mekaar, en daar is ook ander vorme van Boeddhisme.

Mariaboodskap

Hierdie artikel handel oor die verkondiging dat Maria die moeder van Jesus sal word. Moenie verwar word met Maria Onbevlekte Ontvangenis deur haar ouers nie.

Die fees Mariaboodskap of Verkondiging van die Here (Latyn: Annuntiatio Domini), ook Annunsiasie (afgelei van die Latynse naam), is die Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse herdenking van die verkondiging deur die aartsengel Gabriël aan die Maagd Maria, dat sy swanger en die moeder van Jesus (volgens Christene die Joodse Messias en Seun van God) sal word, wat Jesus se menswording makeer. Gabriël het vir Maria opdrag gegee om haar seun Josua, letterlik "JHWH is verlossing", te noem.

Volgens die Evangelie volgens Lukas 1,26 het die aankondiging "in die sesde maand" van Elizabet se swangerskap met Johannes die Doper plaasgevind. Baie Christene herdenk hierdie gebeurtenis met die Fees van die Verkondiging op 25 Maart, nege maande voor Kersfees, 'n benadering aan die noordelike Dag-en-nag-ewening in lente, nege volle maande voor Kersfees, die seremoniële geboortedag van Jesus. Saam met Mariaboodskap het Pous Sergius I die Mariafeeste Mariageboorte, Marialigmis en Mariahemelvaart ingestel.

Die Aankondiging is 'n belangrike onderwerp in die Christelike kuns, maar ook in die Mariaanse kuns van die Rooms-Katolieke Kerk, veral van die Middeleeue en Renaissance. 'n Kunswerk wat die Aankondiging uitbeeld, word soms self Aankondiging genoem. Tientalle kerke is aan die leerstelling van Mariaboodskap gewy.

Mariahemelvaart

Die fees Mariahemelvaart (Latyn: Assumptio Beatae Mariae Virginis, "Opname van die salige Maagd Maria") herdenk volgens die leerstellinge van die Rooms-Katolieke Kerk, die Oosters-Ortodokse Kerk en die Oriëntale Ortodoksie die liggaamlike opname van die Maagd Maria in die hiernamaals aan die einde van haar lewe op aarde. In die kerke wat hierdie herdenking hou, is Mariahemelvaart 'n hooffees en word algemeen op 15 Augustus gevier. In baie lande word die fees ook as 'n heilige dag van verpligting in die Rooms-Katolieke Kerk gehou.

Op Mariahemelvaart word Maria se unieke verbintenis met Jesus se verlossing en deelname aan Jesus se opstanding as "eerste opgeloste mens" herdenk. Saam met Mariahemelvaart het Pous Sergius I die Mariafeeste Mariaboodskap, Marialigmis en Mariageboorte ingestel. Tientalle kerke is aan die leerstelling van Mariahemelvaart gewy.

Volgens die Rooms-Katolieke dogma is die Maagd Maria, nadat "die loop van haar aardse lewe voltooi is, haar liggaam en siel in heerlikheid in die hemel opgeneem". Hierdie leerstelling is op 1 November 1950 deur Pous Pius XII ex cathedra, dit wil sê deur middel van die pouslike onfeilbaarheid, in die apostoliese grondwet Munificentissimus Deus dogmaties gedefinieer. Terwyl die Rooms-Katolieke en die Oosters-Ortodokse Kerk aan die ontslaping van die Moeder van God glo, is die vraagstuk van Maria se liggaamlike dood dogmaties nie verder gespesifiseer nie. In Munificentissimus Deus (onderwerp 39) verwys Pous Pius XII as skriftuurlike ondersteuning na Beresjiet/Genesis (3,15) vir die dogma van die Maagd Maria se oorwinning oor beide die sonde en dood deur haar intieme verbintenis met "die nuwe Adam" (Jesus Christus), soos dit ook in 1 Korintiërs 15,54 weerspieël word: "En wanneer hierdie verganklike liggaam met die onverganklike beklee is, en hierdie sterflike liggaam met die onsterflike, dan sal die woord wat geskrywe staan, vervul word: “Die dood is vernietig, die oorwinning is behaal.”"Die Nuwe Testament bevat nóg 'n eksplisiete verhaal oor die dood of onslaping nóg oor die opname van Maria in die Hemel, maar verskeie skrifgedeeltes beskryf volgens teologiese interpretasies die uiteindelike lot in hierdie en die wêreld ná die moeder van Jesus se afsterwe.

Oosters-Ortodokse Kerk

Die Ortodokse Kerk, amptelik die Ortodoks-Katolieke Kerk en algemeen bekend as die Oosters-Ortodokse Kerk, is die tweede grootste Christelike denominasie in die wêreld, met ’n geskatte 300 miljoen aanhangers hoofsaaklik in Belarus, Bulgarye, Siprus, Georgië, Griekeland, Masedonië, Moldowa, Montenegro, Roemenië, Rusland, Serwië en die Oekraïne, lande waarin die meeste Christene Oosters-Ortodoks is. Die Kerk beskou homself as die "Een, Heilige, Katolieke en Apostoliese Kerk" wat 2 000 jaar gelede deur Jesus Christus en sy dissipels gestig is.

Die Ortodokse Kerk bestaan uit verskeie outokefale kerkliggame (elk met ’n eie hoof) wat geografies en nasionaal verskil, maar teologies ooreenstem. Elke outokefale liggaam, wat dikwels maar nie altyd nie tot ’n nasie beperk is, word gelei deur ’n sinode van biskoppe en is administratief selfregerend.

Die Ortodokse Kerk kan sy ontwikkeling terugherlei deur die Bisantynse en die Romeinse Ryk na die vroegste kerk wat deur Paulus en die ander dissipels gestig is. Dit beoefen wat dit glo die oorspronklike, antieke tradisies is en glo in groei sonder verandering.

Die doel van Ortodokse Christene van hul doop af is om deur hul hele lewe nader aan God te groei. Dié proses word "teose" of "vergoddeliking" genoem en is ’n spirituele pelgrimstog waarin elke mens daarna streef om deur Jesus Christus heiliger en meer "soos Christus" te word.Die Bybelse teks wat deur die Ortodokse Kerk gebruik word, sluit in die Septuagint (die antieke Griekse vertaling van die Hebreeuse Bybel) en die Nuwe Testament. Dit sluit in die deuterokanonieke boeke (boeke van die Ou Testament wat nie deel is van die Hebreeuse Bybel nie) wat gewoonlik deur die Protestante verwerp word en ’n klein aantal ander boeke wat nie deel is van die Westerse kanonieke boeke nie. Ortodokse Christene gebruik die woord "Anagignoskomena" (’n Griekse woord wat "leesbaar" of "leeswaardig" beteken) vir die tien boeke wat hulle aanvaar maar nie deel is van die Protestantse Ou Testament van 39 boeke nie. Hulle word beskou as eerbiedwaardig, maar nie op dieselfde vlak as die Hebreeuse kanonieke boeke nie.Ortodokse Christene glo die Skrif is deur die Heilige Gees aan die menslike skrywers daarvan geopenbaar. Die Skrif is egter nie die bron van die kerk se tradisies nie, maar eerder die teenoorgestelde: Die Bybelse teks het uit die kerktradisies ontstaan.

Ikone versier die mure van Ortodokse kerke en hagiografieë (die beskrywings van heiliges se lewe) bedek dikwels die hele binnekant van die kerke. Die meeste Ortodokse kerke het ’n area wat opsygesit word vir gebede deur gesinne met ikone van Christus, die Maagd Maria en die heiliges gewoonlik aan die oostemure.

Protestantisme

Die Protestantisme is soos die Rooms-Katolieke Kerk en die Ortodokse Kerk een van die belangrikste strominge in die Christendom. Die beweging het ontstaan in die 16de eeu na 'n wegbreek van die Rooms-Katolieke Kerk nadat verskillende teoloë, onder andere Maarten Luther, Huldrych Zwingli en Johannes Calvyn, in konflik geraak het met die Rooms-Katolieke Kerk oor die leer en praktyk in die kerk.

Van die grootste verskille met die Rooms-Katolieke Kerk is:

Die gesag van die pous word nie erken nie.

Maria en die heiliges word nie vereer nie.

Slegs twee sakramente (doop en nagmaal) in plaas van sewe.

'n Sinodale struktuur eerder as 'n biskoplike regering.

Suikersiekte

Diabetes mellitus is 'n metaboliese afwyking wat gekenmerk word deur hiperglukemie (hoë bloedsuiker / -glukose). Dit word suikersiekte in die volksmond genoem, maar daar kan deur die gebruik hiervan verkeerde afleidings gemaak word. Twee sulke afleidings sluit in dat mens die siekte opdoen deur te veel suiker in te neem, en tweedens dat mens geen suiker mag inneem as mens die siekte onder lede het nie.

Diabetes mellitus moet nie verwar word met ander skaars toestande wat ook diabetes genoem word nie. Die mees algemeen hiervan is diabetes insipidus. Hierdie aandoening veroorsaak dat mense baie meer moet urineer as wat normaal is. Dit kan deur skade aan die nier (nefrogene DI) of hipofise/pituitêre klier (sentrale DI) veroorsaak word. Dit het dus niks te doen met suikersiekte nie.

Hiperglukemie wat voortduur en hoog genoeg is kan glukosurie (glukoseverlies in die urine) veroorsaak, en met verergering lei dit tot poliurie (vermeerderde urinering) asook polidipsie (drink meer as normaal).

Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) erken drie hooftipes diabetes mellitus: tipe 1, tipe 2, en gestasionele (swangerskaps-) diabetes (soms tipe 3 genoem). Hierdie tipes het soortgelyke tekens en simptome, maar het verskillende oorsake en kom voor in verskillende groepe. Hulle verteenwoordig nie 'n enkele siekte/toestand nie. Tipe 1 is gewoonlik weens die outo-immuun vernietiging van die insulien-produserende selle - pankreatiese beta-selle - terwyl tipe 2 gekenmerk word deur 'n wisselende mate van insulienweerstandigheid in die weefsel. Gestasionele diabetes se oorsaak kan teruggevoer word na die fetale behoefte en moederlike metaboliese beheer. Die onderliggende meganismes hiervan is onduidelik. Tipe 2 kan soms voortgaan om te lei na verlies van die beta-selfunksie.

Tipes 1 en 2 is sedert die eerste gebruik van insulien (1921) nog steeds nie geneesbaar nie, maar behandelbare chroniese toestande; gestasionele diabetes klaar tipies op na verlossing van die baba. Die hoofrisiko's sluit, behalwe die akute abnormaliteite van bloedglukose, ook kenmerkende langtermyn-komplikasies in. Hieronder tel kardiovaskulêre siekte (dubbele risiko), chroniese nierversaking (die hoofoorsaak van dialise in die ontwikkelde wêreld), retinale skade ( wat tot blindheid kan lei), senuweeskade, mikrovaskulêre skade (insluitend erektiele disfunksie en vertraagde wondgenesing wat kan lei tot gangreen en selfs amputasie).

Volgens die huidige internasionale konvensie lê die ideale bloedglukose tussen 4 en 6 mmol/l (millimol per liter). 'n Vastende waarde by 'n onbehandelde persoon bo 6.9 mmol/l en 'n nie-vastende waarde van bo 11 mmol/l word beskou as diagnosties van diabetes mellitus. Hierdie waardes word van tyd tot tyd gewysig soos verdere navorsing gedoen word.

Verligting in Boeddhisme

Die Afrikaanse woord verligting is die Westerse vertaling van die Boeddhistiese term bodhi, "ontwaking". Die Westerse konnotasie is van ’n skielike insig in ’n bosintuiglike waarheid.

Die woord word ook gebruik om ander Boeddhistiese terme en konsepte te vertaal wat dui op insig (soos prajna, kensho en satori), kennis (vidhya), die "uitwerping" (nirwana) van ontstigtende emosies en begeertes, die gevolglike vryheid of verlossing en die bereiking van boeddhaskap, soos versinnebeeld deur Siddhartha Gautama.

In die Westerse wêreld het die konsep van (geestelike) verligting ’n romantiese betekenis aangeneem. Dit het sinoniem geword met selfbesef en die ware self.

Vier Edel Waarhede

Die Vier Edel Waarhede is die waarhede van die edeles wat sentraal tot die leerstellings van Boeddhisme is: hierdie wêreldse bestaan is basies onbevredigend, maar daar is ’n pad na bevryding van die siklus van geboorte en die dood.

In die soetras het die vier waarhede beide ’n simboliese as ’n aanloklike funksie. Hulle verteenwoordig die ontwaking en bevryding van die Boeddha, maar ook die moontlikheid van bevryding vir alle mense omdat dit beskryf hoe verlossing van lyding behaal kan word.

Baie Boeddhistiese onderwysers hou dié waarhede voor as die essensie van Boeddhistiese leringe, maar hul belangrikheid het mettertyd ontwikkel en ander, ouer leringe vervang oor prajna (wysheid) of bevrydende insig.

Ander tale

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.